مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٩١

در صفت عمارت و مدح سلطان طغان شاه

همه سايه و صورت و شكل ايوان * در آن بركهء لاجوردى مصور

تو گفتى مگر جام كيخسروستى * منقش در او شكل هر هفت كشور

سر كنگره گرد ديوار باغش * بسايد همى پيكر اندر دو پيكر

گوزنان باليده شاخند گويى * برآويخته زخم را يك به ديگر

نبرد مگر صحن او را به سالى * مهندس به انديشه عنقا به شهپر

مزين در او صفه‌هاى مربع * منور در او شمسه‌هاى مدور

به صفه درون پيكر پيل جنگى * به شمسه درون صورت شاه صفدر

به شمشير او باز بسته‌ست گيتى * عرض باز بسته‌ست لا بد به جوهر

گر از باختر بركشد تيغ هندى * رسد موج خون در زمان تا به خاور

كسى كو بديدست مر ناوكش را * در آتش مركب بديدست صرصر

كسى كز سنان تو جان داده باشد * ز بيم سنان تو نايد به محشر

شعاع درفش تو بر هركه تابد * نزايد ز اولاد آن دوده دختر

فلك را بسوزانى از عكس زوبين * زمين را بدرانى از نعل اشقر

زمين پيكر از يكدگر بگسلاند * به روز نبرد تو ز آهنگ لشكر

پلنگ از نهيب سنانت بخواهد * به خواهشگرى بال‌وپر از كبوتر

به نام خلاف تو گر گل بكارند * سنان جگردوز و خنجر دهد بر

قوى سير آن باره و كوه هيكل * بر آب و بر آتش بپويد برابر

به هنگام نرمى و هنگام تندى * سبكتر ز كشتى گران‌تر ز لنگر

به چشم و به موى و به سم و سرين گه * چو جزع و چو مشك و چو پولاد و مرمر

به كبر پلنگ و به رفتار شاهين * به فر هماى و به زور غضنفر

به آب اندرون همچو لؤلوى بيضا * به آتش درون همچو ياقوت احمر

برافراز او شاه هنگام هيجا * چو بر كوه خارا ز فولاد عرعر

درين بزم شاهانه شاها به شادى * به نور مى لعل بفروز ساغر

ميى گير شاها كه از بوى و رنگش * شود مغز و ديده پر از مشك [ و ] گوهر

به لطف روان و به نور ستاره * به بوى گلاب و به رنگ معصفر