مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٩٠

در صفت عمارت و مدح سلطان طغان شاه

ستارهء عدوى او ز سهم هيبت او * گداز گيرد و او را لقب نهند شهاب

مخالف تو تو را با خود ار قياس كند * همى به قوت دريا نهد بخار سراب

اگر عدوى تو اندر دو چشم شير شود * به عنف مرگ درآيد به چشم شير چو خواب

مديح خويش تو گويى همى نه من گويم * ز من نيايد تصوير روى در لبلاب

به فال همايون [ و ] فرخنده اختر * به بخت موفى و سعد موفر

به بزم نو اندر سراى نو آمد * خداوند فرزانه شاه مظفر

روان بزرگى و طبع مروت * سپهر معالى و خورشيد گوهر

به باغى خراميد خسرو كه او را * بهشت و بهارست مولا و چاكر

چمنهاى او را ز نزهت رياحين * روشهاى او را ز خوبى صنوبر

به گاه بهار اندرو روى لاله * به وقت خزان اندرو قد عرعر

درختانش از عود و برگ از زمرد * نباتش ز مينا و خاكش ز عنبر

بكشى چو انديشهء مرد عاشق * بخوشى چو رخسارهء يار دلبر

يكى بركهء ژرف در صحن بستان * چو جان خردمند و طبع سخنور

نهادش نه كوثر نه دريا و ليكن * به ژرفى چو دريا به پاكى چو كوثر

روان اندر و ماهى سيم‌سيما * چو ماه نو اندر سپهر منور

به يك‌سوى اين باغ خرم‌سرايى * پر از صفه و كاخ و ايوان و منظر

برافراز او چنبر چرخ گردان * سر پاسبان را بسايد به چنبر

ز بس نغزكارى چو كاخ سليمان * ز بس استوارى چو سد سكندر

تصاوير آن دهشت طبع مانى * تماثيل آن حيرت جان آزر