مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٨٧

در مدح سلطان طغان شاه گويد

در مدح سلطان طغان شاه گويد

در مدح سلطان طغان شاه گويد

چه جرمست اينكه هر ساعت ز موج نيلگون دريا * زمين را سايبان بندد به پيش گنبد خضرا

چو در بالا بود باشد ز چشمش اشگ در پستى * چو در پستى بود باشد ز كامش دود بر بالا

گهى از دامن دريا رود بر گوشهء گردون * گهى از گوشهء گردون رود بر دامن دريا

گهى از گوشهء كيوان به دريا برزند كله * گهى از گوشهء دريا به كيوان برزند كمرا

فلك كردار برخيزد كران پراختر روشن * صدف كردار برجوشد ميان پرلؤلؤ لالا

ز موج آسمان پهنا به چرخ چنبرى پيكر * ز چرخ چنبرى پيكر به موج آسمان پهنا

به جاى قطرهء باران هوا او را دهد لؤلؤ * به عرض لؤلؤ مكنون زمين او را دهد مينا

هوا از چهر او گردد بسان ديدهء شاهين * زمين از رنگ او گردد بسان سينهء ببغا

سپاهش را برانگيزد به دريا برزند غارت * مصافش را به پيوندد به گردون بركند غوغا

از آن غارت ببخشايد هوا را افسر لؤلؤ * از آن غوغا بپوشاند زمين را حلهء ديبا

معنبر گردد از چهرش به عنبر پيكر گردون * منور گردد از چشمش به لؤلؤ جامهء صحرا

همىگريد ازو گردون بسان ديدهء وامق * همىخندد ازو صحرا بسان چهرهء عذرا