مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٨٤

در بيان بىثباتى زندگانى گويد

تويى بخت فرخنده را رهنمون * تويى خانهء راستى را ستون

به رخ زيورى خسروى تخت را * به راى افسرى ايزدى بخت را

به نام تو ديوانه آيد به هوش * به مينو سرشت تو دارد سروش

سپهر خرد را ز فر اخترى * به فر ز آفريدون تو فرخ‌ترى

ببينى تو از تيغت آن روى و راى * كه كيخسرو از جام گيتىنماى

من از فر تو نامور زنده‌ام * به تو يافته بخت فرخنده‌ام

دل من سوى شعر نشناخت راه * مرا كرد شاعر سخنهاى شاه

چنينست زيراكه هر ميوه‌دار * ز فر بهار آورد گل به بار

از ابر اوفتد در صدفها گهر * هم از تف خور خيزد از خاك زر

بسى جستم اى خسرو ره‌شناس * كه نيكيت را چون گذارم سپاس

ازين نامهء نغز نزديك‌تر * سزاى تو خدمت نديدم دگر

ز جان زاده فرزندها بىشمار * بياراستم هريكى چون بهار

سراسر ز دست هنر خورده نوش * پدرشان خرد بوده و دايه هوش

همه غم‌گسارند داننده را * ز دل دانش‌آموز خواننده را

همى تا بماند جهان زنده‌اند * همه نام نيك تو را بنده‌اند

بدان اى شهنشاه خسرونژاد * كه از عدل تو بخت فيروز باد

نه گرشاسب از پهلوى يافت نام * ز بازوى عدل است نيكى تمام

فريدون ز عدل و هنر يافت فر * تو را هم هنر هست و عدل و ظفر

جهان تا جهان است فر تو باد * دل خلق بادا ز فر تو شاد

ببين تا چه كردند شاه و گدا * مكافات ايشان بود بر خدا

مكن تكيه بر ملك دنيا و پشت * كه بسيار كس چون تو پرورد و كشت

جهان چون يكى هفت سر اژدهاست * كسى نيست كز زهريشكش رهاست

دهان آتش‌ست و شب و روز دم * دم آب‌وهوا سينه هامون شكم