مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٨٣

در مدح پادشاه ابو دلف گفته

به فرجام نوميد برگشت سام * روان پدر نارسيده به كام

پسر آمد از سام دستان به نام * كه خوانند گردان ورا زال سام

به گيتى چنو نامور پور زال * كه خوانند رستم يل بىهمال

در آنگه كه ايمن بدند از خطر * در آن دز نمك داشت قيمت به زر

برآراست رستم به خود ساروان * شد از ساروانان يكى كاروان

شترها ز بار نمك سربه‌سر * به بار نمك گرز و تيغ و تبر

همان‌گه كه درشد به شهر سپند * همه بيخ و بنياد ايشان بكند

چنينست گرديدن روزگار * كه گه گل به چينى از آن گاه خار

چنينست آيين گردان سپهر * كه گاهش بود كينه و گاه مهر

سواريست تدبير تو تيزگرد * كه فرهنگ ميدانش دانش نبرد

هنر اسب و هش تيغ و مردى كمر * خرد درع و دين ترگ و رادى پسر

شهى گشت بخت تو كش تاج دين * مهى گنجش و نيك‌نامى نگين

سلاحش ستاره سپاهش زمان * سريرش زمين و سراى آسمان

نهنگ بلاخشت جانگير توست * اگر مرگ پران بود تير توست

زمانه بگريد بر آن كس به درد * كه خندد بر او تيغت اندر نبرد

ببندد كمند تو راه گريز * گشايد سنانت در رستخيز

نشان پى خويش در شوره شير * بپوشد ز بيم تو اندر كوير

ز نيش سنان تو كركس ز ابر * بيايد كند طعمه مغز هزبر

چو پرباده گرددت جام شهى * شود از كفت گنج كانها تهى

ز جور جهان يكسر آن كس برست * كه در دامن دادت آويخت دست

به يزدان هرآن‌كو تو را نيك‌جوى * فرشته‌ست در سايهء عرش اوى