مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٨١

رفتن نريمان دگرباره بر سر قلعهء سپندكوه

به زودى بيا با منوچهر شاه * به تدبير بنهيم دامى به راه

كه باشد حصارى بدين‌گونه سخت * در او گنج طهمورث نيك‌بخت

منوچهر با لشكر بيكران * بيامد به زابل ابا سروران

ز مرگ جهان پهلوان ياد كرد * ز بيداد دشمن بسى داد كرد

چو نزد فريدون ازين سوگ و غم * رسيد آگهى گشت افسرده دم

به بر جامه زد چاك و بفگند تاج * غريوان به خاك آمد از تخت عاج

همىگفت گردا گوا سرورا * هنرور يلا صفدرا مهترا

كه گيرد كنون گرز و شمشير تو * كه بيكار شد بازوى چير تو

درختى بدى سال و مه بارور * خرد بيخ و دين برگ و بارش هنر

درخت از زمين برشود بر فراز * تو زير زمين چون شدى پست باز

چو گنجى بدى از هنر در جهان * نهان گشتى و گنج بايد نهان

جهان از پس تو مماناد دير * شدم سير ازو كز تو او گشت سير

از اين درد گردون به تاب اندرست * ستاره ز گريه به آب اندرست

اگر مرگ بر ما نكردى كمين * ز بس جانور تنگ ماندى زمين

منوچهر چون داد كوته پيام * زمين بوس كردش نريمان و سام

يكى جنگ پيوست بالا و زير * كز آن آب شد زهرهء نره شير

بر آن دزد دستى نمىيافتند * سرانجام از آنجاى برتافتند

نريمان نه برگشت و آنجا بماند * بر آن دامن كه سواره براند

چه خوش گفت دانا حكيم زمان * اگر كار بندى بوى در امان

« چو تيره شود مرد را روزگار * همه آن كند كش نيايد به كار »

بزد ميخ خيمه بر كوهسار * قسم خورد بر نام پروردگار