مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٨٠

آوردن قران شمسه بانو را به صحرا و آمدن رعد از دنبال او و در رسيدن سام و نريمان و جنگ كردن

چو يك‌نيمه بگذشت گيتىفروز * به زين تخت برشد شه نيمروز

برآمد از آن دامن كه خروش * ز ناى اندر افلاك افتاد جوش

جهان پهلوان سام نوخاسته * سراسر سلح بر خود آراسته

عمودى ز زر داشت خاراشكن * بدى وزن آن نهصد و شصت من

به خيل عدو چون تن اندرفگند * پراگنده هر سو تن و سر فگند

تو گفتى بلا ناگهان آمده * كه گرشاسب اندر جهان آمده

برابر همه لشكرش حمله كرد * از آن خيل دشمن برآورد گرد

چو بهزاد و كشواد زرين كلاه * چو نشواد و جمله سران سپاه

نريمان جنگى و زابل گروه * رسيدند آنجا ز دامان كوه

چو چشم دو همدم به هم برفتاد * نريمان تو گفتى ز پا درفتاد

براندند يكسر به كوه سپند * عدو شد حصار اندرون پايبند

همه اردوى و گنج آمد به دست * نريمان بدان تخت زر برنشست

فرستاد كى بدرگ بدسگال * ز تو شهر گرشاسب شد پايمال

چو بيشه تهى گشت از نره شير * به بيشه چو روباه گشتى دلير

برون آى ازين شهربند و حصار * چو مردان كنون نام مردى برآر

يكى كوه بودى سر اندر سما * حصار سپند اندر آن كوه جا

بدى شهربندش به فرسنگ چار * درو چشمهء آب شيرين گوار

درو آسيا بود و هم كشت و باغ * از آن آب مىريخت بر طرف راغ

سه جنگ اندر آن قلعه بردند پيش * نبودى يكى ره در آن قلعه بيش

ز بالا چو سنگى به زير آمدى * ز گاو زمين بانگ شير آمدى

ز پايين چو تيرى به بالا شدى * مشبك تن چرخ و الا شدى

ز زابل گروهان بسى خسته گشت * از ايرا نريمان دل اشكسته گشت

خبر چون بر شه فريدون رسيد * به‌سوى منوچهر شه بنگريد

يكى نامه نزد نريمان نوشت * به اوصاف شاه كريمان نوشت

نريمان گرشاسب اترطنژاد * گو شيردل پهلو پاك‌زاد