مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٧٧

فرستادن نريمان قران پياده و سام را از دنبال شمسه بانو

بر آن قلهء كوه مه‌پيكرا * ز گردون فروزنده نيك‌اخترا

كمانى و تيرى نهاده به پيش * دگر سنگها چيده در گرد خويش

بر آن كوه بالا يكى راه بود * يك انداز از آن راه تا ماه بود

نيارست رفتن كسى سوى او * به ديدن بر آن تيغ كه روى او

بيامد روان رعد غماز پيش * به زارى چنين گفت كى خوب‌كيش

چهل روز رخصت ز من خواستى * دلم را به اميد آراستى

يك امروز ماندست پيمان من * كه فردا كنى جاى در خان من

چو زنگى سيه شد شب ديرياز * غبارى برآمد به شيب و فراز

فرستادن نريمان قران پياده و سام را از دنبال شمسه بانو

فرستادن نريمان قران پياده و سام را از دنبال شمسه بانو

حواشى اين گنبد لاجورد * تو گفتى سيه گشت از تيره گرد

شد ايوان زنگارگون آبنوس * همه نقره گفتى شده سندروس

قران جانب كوه برشد دوان * همىگفت كى بانوى بانوان

به جايى كه ديده بدش چون نيافت * به كهسار چون دود بالا شتافت

همىگشت تا دير وقتى به كوه * ز گرديدن كوه آمد ستوه

يكى آتشى آمدش در نظر * همىرفت و مىديد ز آتش اثر

از آن تيغ كه چون نكو بنگريد * مه روشن اندر شب تيره ديد