مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٧٦

حكايت رعد غمّاز حاكم سپند كوه و خواستن زن نريمان را و گريختن او

طعامش بدادند در پيش كوه * كه نازك دلش زان نگردد ستوه

نريمان ز غيرت به دل بردميد * سپه را بگفتا كه بر ره چميد

قران را طلب كرد و گفت اى قران * مرا يادگارى ز صاحبقران

برو ناگهان سوى كوه سپند * مگر يا بى آن ماه مشكين كمند

همايى كه قصرش بدى آشيان * ببين تا كجا كرده تنها مكان

به چنگ عقابان نگشته اسير * تو بشتاب و زان ورطه‌اش دستگير

قران در ره افتاد مانند باد * بدان‌سان كه خيزد ز ره گردباد

همان دم كه از پيش ره شد قران * روان شد ز پى گرد سام جوان

قران اندر آمد به كوه سپند * بديد آن‌همه اردوى و شهربند

نيارست پرسيدن از هركسى * همىگشت تا روز ديگر بسى

به كه رعد غماز با مهتران * ابا لشكرى شد روان بيكران

قران نيز همراهشان شد روان * به جايى كه بد بانو بانوان