مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٧٥

حكايت رعد غمّاز حاكم سپند كوه و خواستن زن نريمان را و گريختن او

همان رعد غماز سردارشان * كه بودى ز گرشاسب زنهارشان

خبر شد به عالم كه شد پهلوان * ز دنياى فانى به روشن‌روان

يكى نامه از بهر شمسه نوشت * كه اى دخت نامىّ حورا سرشت

چو اين نامه خوانى به نزدم خرام * تو اى كبك‌رفتار طوطىكلام

به دو پاسخ آراست كاى بدسگال * تهى كن دل از آرزوى محال

همه زن به يك خوى و يك خواست نيست * ده انگشت هرگز به هم راست نيست

گر از خاندان پهلوان رخت بست * به مردى نريمان به جايش نشست

چو اين نامه بردند زى بدسگال * بيامد بدان لشكر بدفعال

بناگه به شهر اندرون تاختند * بدين‌گونه نرد دغا باختند

به شب شمسه از شهر آمد برون * به زير اندرش باد شبرنگ‌گون

قضا را به نزديك كوه سپند * مليكه برآمد به كوه بلند

به تير و كمان و به سنگ از فراز * ره دشمنان بست بر خويش باز