مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٧٣

برگشتن گرشاسب به زابلستان و ديدن نريمان و سام را و مردن

چه بر اژدها و چه بر ديو و شير * به مردى بدم وقت پرخاش چير

كنون با كسى خواستم كارزار * كه پيشش نپايد چو من صد هزار

دمان اژدهاييست ريزنده خون * سر و دست سيصد هزارش فزون

نتابد ز پيل و نترسد ز شير * نه از كين شود مانده نز خورد سير

پس از من همه راه داد آوريد * به نيكيم گهگاه ياد آوريد

ز دل جز به يزدان منازيد كس * همه نيكويى زان شناسيد و بس

مجوييد همسايگى با بدان * مداريد افسوس بر بخردان

بسازيد با خوى هركس به مهر * ز نيكان به تندى متابيد چهر

به مست و به ديوانه مدهيد پند * مخنديد بر پير و بر دردمند

همه دوستان را به مهر اندرون * گه رنج و سختى كنيد آزمون

به نرمى چو كارى توان برد پيش * درشتى مجوييد از اندازه بيش

سر خصم اگر بشكند مشت تو * شود نيز آزرده انگشت تو

مبنديد دل در سراى سپنج * كش انجام مرگست و آغاز رنج

نريمان مرا از پسر بهترست * چو من رفتم او مر شما را سرست

شد آن انجمن زار و گريان به روى * برآمد خروشيدن و هاىوهوى

چو مرگ آمد و گاه رفتن ببود * ندارد نه دارو نه پرهيز سود

برگشتن گرشاسب به زابلستان و ديدن نريمان و سام را و مردن

برگشتن گرشاسب به زابلستان و ديدن نريمان و سام را و مردن

برفتند گردان و گرشاسب باز * دگرباره شد با نريمان به راز

به دو گفت كامد سر اميد من * ز ديوار بررفت خورشيد من

دلم زين به صدگونه ريش اندرست * كه راهى درازم به پيش اندرست

پس از من چنان كن كه نزد خداى * بنازد روانم به ديگر سراى

فرومايه را دور دار از برت * مكن آنكه ننگى شود گوهرت

چو ز اندازهء تن فزايى خورش * گرد دردمندى ز بس پرورش

شب و روز بر چار بهره بپاى * يكى بهره دين را به پيش خداى