مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٧٢

برگشتن گرشاسب به زابلستان و ديدن نريمان و سام را

تن او يكى هشت پا و دوسر * سرش از دو سو پاى زير و زبر

همش چنگ شيران و هم گوش پيل * به درد به آوازه كوه از دو ميل

بپوشيد خفتان سبك پهلوان * برافگند بر پيل برگستوان

سوى روشن پاك برداشت دست * ازو خواست زور و به زانو نشست

زه آورد بر چرخ پيكار بر * ز شستش گره زد به سوفار در

گهى بدر دوسر سر بر وى و هشت پاى * كه صد زنده پيلش نبردى ز جاى

فگندند در درگه شهريار * بر او مردم انبوه شد صد هزار

رسيد از نريمان سر مه به گاه * دو نامه به نزد سپهدار و شاه

چو برخواند نامه يل نام‌جوى * براند آب ديده به رخ بر چو جوى

شدش موى كافورى از اشگ پُر * چو بر شوشهء سيم خوشاب دُر

ز گنجش شهنشه بسى هديه داد * سوى سيستانش فرستاد شاد

نريمان چو زين مژده آگاه گشت * زد آذين و گنبد همه كوه و دشت

دو فرسنگ بد لشكر آراسته * غو كوس و ناى از جهان خاسته

ميان اندر آراسته پيل‌سام * به ديباى چينى و زرين ستام

برو سام از كتف و كوپال خويش * زره از بر و گرز و خفتان و كيش

چو آمد به تنگى سپهدار پير * سبك سام گرد آمد از پيل زير

گرفتش به بر پهلوان گزين * نريمان فرخنده را همچنين

هرآن چيز كاورده بد نام را * سراسر ببخشيد مر سام را

بدانگه‌كه سالش ده و چار شد * سوار و دلير و سپهدار شد

علم برزدى لشكرى در نبرد * ربودى به نيزه ز زين كوهه مرد

ازآن‌پس جهان پهلوان گاه چند * همىزيست فرخ‌دل و بىگزند

چو بر هشتصد شدش سى و سه سال * ز بن مرغ عمرش برافگند بال

هرآن‌كس كه بودش ز پيوند و خويش * همه پاك برخواند نزديك خويش

چنين گفت كاى نامداران من * هه نيك دل غم‌گساران من

مرا ز ايزد آمد به رفتن پيام * بر اسب شدن كردم اكنون لجام