مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٧١

برگشتن گرشاسب به زابلستان و ديدن نريمان و سام را

گشاينده شمشير بند از زره * چو باد از سر زلف خوبان گره

چو ابرش شده چرمه از خون مرد * شده باز چون چرمه ابرش ز گرد

يلان را رخ و كام پرخون و خاك * چو خفتان چو برگستوان چاك‌چاك

بريده بر و جوشن از تيغ تيز * زره پاره و ترگها ريزريز

فسرده به تيغ اندرون خون و مشت * پر از آبله كف ز زخم درشت

گريزنده لشكر گروهاگروه * چه از سوى درياچه از سوى كوه

چو نخچير بركه يكى در شتاب * يكى همچو ماهى دوان سوى آب

چو بفگند زرين سپر آسمان * مه نو به زه كرد زرين كمان

تن از باره يكسر فگندند زير * به كين دست ايرانيان گشت چير

به گيتى در آن است درويش‌تر * كش از آز بر دل گره بيشتر

يكى چاه تاريك و ژرف است آز * بنش ناپديد و سرش پهن و باز

سراييست بر وى بىاندازه در * چو يك در ببندد گشايد دگر

چنان كامدى رفت خواهى تهى * تو گنج از بر گنج تا كى نهى

برگشتن گرشاسب به زابلستان و ديدن نريمان و سام را

برگشتن گرشاسب به زابلستان و ديدن نريمان و سام را

چو گرشاسب از طنجه پرداخت باز * بگشت اندر آن مرز شيب و فراز

سپه برد تا نزد بيشه رسيد * بر بيشه صف سپه بركشيد

چنان تنگ و درهم يكى بيشه بود * كه رفتن در آن كار انديشه بود

درختانش سردركشيده به سر * چو خط دبيران يك اندر دگر

همه شاخها تا به چرخ كبود * به هم در شده تنگ چون تار و پود

تو گفتى سپاهيست در جنگ سخت * وزو هست گرد دگر هر درخت

كمان شاخهاشان همه گرز بار * سپر برگها و سنان نوك خار

نتابيده اندر وى از چرخ هور * ز تنگى رهش پوست رفتى ز مور

به پهلوى بيشه يكى آب كند * برش خفته آن دو چو كوهى بلند

ددى بود از پيل مهتر به تن * چو تند اژدها زهرپاش از دهن