مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٧٠

در صفت خامه

ز بازوش گرد ميان بسته‌بند * ز گيسوش در دست مشكين كمند

سپهبد ز فغفور چين و سپاه * يكى نامه فرمود نزديك شاه

نويسنده قرطاس چين برگرفت * سر خامه در مشك و عنبر گرفت

در صفت خامه

در صفت خامه

برآمد به شاخ آن نگونسار سار * كه بر سيم بارد ز منقار قار

سوار سه‌اسپه پياده روان * تنش رومى و چهره از هندوان

همه تنش چشم و همه چشم گوش * همه گوش هوش و همه تن خروش

دويدنش با سرنگونى ز راه * سخن گفتنش بر سپيدى سياه

چو شاه حبش سوى خاور گريخت * همه رخت و دينار و گوهر بريخت

شه روم بنشست بر تخت عاج * بياهيخت بر تخت فيروزه تاج

دو لشكر به هم كينه‌خواه آمدند * دليران به ناوردگاه آمدند

غو كوس تندر شد و كرد ميغ * در آن ميغ خون ژاله و برق تيغ

سر خشت گويى مىآشام بود * صفش بزم مى خون دل جام بود

ز پاشيده خرطوم پيلان به تيغ * تو گفتى همى مار بارد ز ميغ

روان خون به زخم از بر پشت پيل * چو زاب بقم چشمه بر كوه نيل

سپهدار بر ژنده پيل دمان * همىتاخت آورده زه بر كمان

ز تيرش تو گفتى كه در مغز و ترگ * همى آشيان كرد زنبور مرگ

به تير و سنان هركجا كينه توخت * گهى دل دريد و گهى سينه دوخت

همىداد شمشيرش اندر شتاب * هم اندر هوا كركسان را كباب

سر خنجر و گرز چندين سپاه * چو بر ترگ او بر چو بر كوه كاه

تو گفتى همى زخم آن سركشان * گل‌افشان شمارد نه آهن‌فشان

بر آن‌گونه زد نعرهء كوه كاف * كه سيمرغ بگريخت از كوه قاف

تو گفتى ز خون چرخ جوشد همى * زمين جامهء لعل پوشد همى

برنده ز تن جان سنان از نهيب * چو عشق از دل مهرجويان شكيب