مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٦٩

در صفت رزم

سر گور بود از كمندش به دام * دل‌شير شمشير او را نيام

بيفگند شش گرگ جنگى دو شير * دل تشنه هامون ز خون كرد سير

نشستند زان پس ميان فرزد * بمى نو گرفتند كار از مىزد

به زير آب وز افراز پرنده برگ * ميان در نهاده سر شير و گرگ

به كف جام و در گوش بانگ رباب * بر آتش سرين گوزنان كباب

مه مهرپرور برآمد به بام * ز شب بسته پيرايه بر ماه تام

چو شهزاده مه بر لب بام ديد * مسلسل به گرد مهش شام ديد

ثنا گفت و گفت اى مه دل‌فروز * شبت قدر بادا و نوروز روز

ضعيفى كه افگنديش در كمند * گرش مىكشى در به رويش مبند

غريبى كه اميدش از خان توست * درش باز كن ز آنكه مهمان توست

شكرلب لب درفشان برگشود * به شيرين زبانى زبان برگشود

ميا پيش اين نرگس مىپرست * كه ترك است و مخمور و خنجر به دست

كتايون خاقان تو را يار بس * سخن از همايون مران پيش و پس

برو با نگارى كه دارى بساز * به زارى بسوز و به خوارى بساز

به ناكام سر سوى صحرا نهاد * سرشگش روان رو به دريا نهاد

هوا هر نفس گرد كافور بيز * زمين هر طرف گشت كافورخيز

برآمد * دگر روز گرد و غبار

نهان گشت گردون ز گرد سوار * غريويدن كوس و آواى ناى

دل كوه گفتى درآمد ز جاى * بت و تخت فغفور و پيلان همه

گرفتند گردان ايران همه * تو گفتى ز خوبان و از خواسته

بهشتيست هر خيمه آراسته * همىبرد هر شير جنگى شكار

گرفته به بر آهويى مشكبار