مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٦٦

رفتن گرشاسب و نريمان به ملك فغفور چين

به چشم مه اندر همى گرد زد * ز زين مرد بربود و بر مرد زد

همه گيتى از خون در آغاز بود * اگر دشت و كوه ار در و غار بود

ز منجوق وز گونه‌گونه درفش * شد آيين‌زده روى چرخ بنفش

به ابر اندر از كوس فرياد خاست * ز هر سو چكاچاك فولاد خاست

همه آسمان گرد لشكر گرفت * همه دشت خنجير و خنجر گرفت

ز خون عيبه‌ها لاله كردار شد * سنان ارغوان تيغ گلنار شد

به هر گوشه شد گلشنى خواسته * هوا را به گنبد بياراسته

همه گنبد از گرد گردنكشان * همه گلشن از خنجر خون‌فشان

ز بس ترك پاشيده هامون به چهر * درخشان چو شب پرستاره سپهر

زده كله برگشته كركس ز ابر * طمع كرده رو به خون هژبر

چنان سخت شد جنگ هر دو گروه * كه رزم آرزو كرد دريا و كوه

جهان شد ز صندوق پيلان جنگ * پر از آتش تيز و تير خدنگ

چو درياى خون شد سپهر برين * در او كوه كشتى و لنگر زمين

نريمان برون تاخت از صف سمند * به يك دست تيغ و به ديگر كمند

چو ديوى كه گردد ز دوزخ رها * بدين دست آهن بدان اژدها

بباريد چندان بدان گرز و تيغ * كه ده سال باران نبارد ز ميغ

به تركان غريو اندر افتاد پاك * فگندند يكسر تن اندر هلاك

فگندند منجوق و كوس نبرد * گريزان برفتند پرخون و گرد

نهادند لشكر به تاراج سر * همه شهر كردند زير و زبر

همه كاخ و بتخانه‌ها گشت پست * شكسته بت و سرنگون بت‌پرست

چو بردند پاك آنچه بايسته بود * زدند آتش اندر همه شهر زود

برآمد ز هامون به چرخ بنفش * درخشنده هر سو هزاران درفش

چو باغى شد آن شهر پرنوسمن * عقيقين درختان و سيمين چمن

به زيرش ز زر باد سوسن‌فشان * زبر ابر از مشك بر سر نشان

چو جوشنده دريايى از سندروس * بخارش همه رندهء آبنوس