مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٦٥

رفتن گرشاسب و نريمان به ملك فغفور چين

پس انداخت آن نيزه بر قلبگاه * برآمد غو كوس از ايران سپاه

برون تاخت گردد گر چون هزبر * كمان كرده الماس بارنده ابر

به‌سويش به مانند نراژدها * درآمد برو كرد خشتى رها

نريمان سوى چپ عنان برشكست * سوى راست بگرفت خشتش به دست

چنان زدش بر ناف خشت درشت * كه بر كوههء زينش بردوخت پشت

از ايرانيان رفت بر چرخ غو * ز كردار آن نو سپهدار گو

جهان گشت بر چشم تركان بنفش * فگندند يكسر سلاح و درفش

ز چندان سپه يك دلاور نماند * كرا تن بد از خيلشان سر نماند

رفتن گرشاسب و نريمان به ملك فغفور چين

رفتن گرشاسب و نريمان به ملك فغفور چين

سپهدار يك هفته چون سور كرد * ازآن‌پس شد آهنگ فغفور كرد

به مرز بيابانى آمد فراز * كه گفتى جهانيست گسترده باز

نه گردون سپرده درازاى او * نه خورشيد پيموده پهناى او

به هر سوى ديوى دژآگاه بود * به هر گوشه صد غول گمراه بود

يكى نامه آگنده از خشم و كين * نوشتند نزديك فغفور چين

چو گريان بتى گشت كلك دبير * ز سيمش تن و سر ز مشك و عبير

به نوشين دو لب برزد از مشك دم * ز بر سرمه و ديده بارنده نم

سرشكش همه گوهر و قير شد * گهر دانش و قير زنجير شد

تو گفتى كه هست اژدهايى ز زر * بر گنج دانش نهادست سر

از آن گنج ياقوت و در خرد * همى از بر سيم برگسترد

چنان گشت فغفور از آن نامه تند * كه شد با زبان وى الماس كند

دو ره صد هزار از يلان برشمرد * به مهتر پسر داد خاقان گرد

نريمان يل نيز لشكر كشيد * برابر به نزديك خاقان رسيد

همه درع گردان شد از زير خون * چو بر چشمه نو حلهء لاله‌گون

نريمان كمر بسته مر جنگ را * عنان داد مه نعل شبرنگ را