مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٦٣

نامه نوشتن گرشاسب به خاقان چين و اطاعت كردن خاقان

به نام جهان داور آغاز كرد * كه از تيره‌شب روز را ساز كرد

گران ساخت آب و سبك باد پاك * روان كرد گردون و دارنده خاك

نوشته شد اين نامهء دل‌فروز * ز گرشاسب فرخ شه نيمروز

به خاقان تغزشاه توران زمين * كه مهرش به شاهى و نامش نگين

بدان اى تو را پيشگاه بلند * كه اختر يكى راى روشن فگند

جهان نوعروسى گرانمايه شد * شهى تاج و راديش پيرايه شد

زمانه نگاريدش از فره چهر * ستاره نثار آوريدش به مهر

ز دين جامه كرد ايزد اندر برش * فلك ز ايمنى زد كله بر سرش

چو اين نوعروس از درگاه شد * فريدون فرخ بر او شاه شد

به گرز كيى و اختر فر و بخت * ز ضحاك تازى ستد تاج و تخت

از ايران من اكنون به فرمان شاه * بدين مرز از آن بركشيدم سپاه

سزا باج بپذير و هديه بساز * و گرنه به رزم آر لشكر فراز

فرستاده چون پيش شه شد زمين * به چهره برفت و گرفت آفرين

در انديشه خاقان گرفتار ماند * كش از هر دو سو رزم و پيكار ماند

دليرى كه نامش تكين تاش بود * همه‌ساله با غم به پرخاش بود

نهان هر گهى تاختن ساختى * به تاراج بومش بپرداختى

درين هفته كامد سپهبد فراز * همو خواست كايد سوى جنگ باز

سخن راند خاقان به پيش گوان * بفرمود پاسخ سوى پهلوان

چنين گفت كز باج و هديه ز گنج * دهم هرچه گويى نجويمت رنج

سزد شاه ايران اگر سركش‌ست * كه همچون تواش گرد لشكر كشست

بيا شاد و خوش باش مهمان من * بياراى اين خانه و خان من

سپهدار از آن گفته‌ها گشت رام * كه پيغام بد با نويد و خرام

سخن آمد از هر درى در ميان * ز حوا و آدم ز نسل كيان

چو صاحبقران رازها برگشود * نهان شمسه را خواستگارى نمود

نريمان مرا ديدهء روشنست * سوار و جگردار و فرخ‌تنست