مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٦١

رفتن گرشاسب و نريمان به جانب توران و چين

چنين بود يك هفته تا با سپاه * سپهبد برآسود از رنج راه

به فرخ‌ترين روز اخترفروز * سپه راند زابل شه نيمروز

رفتن گرشاسب و نريمان به جانب توران و چين

رفتن گرشاسب و نريمان به جانب توران و چين

ز كابل همىرفت تا شهر چاج * به گردش بزرگان با گنج و تاج

برآمد يكى بومهل نيم‌شب * تو گفتى زمين داردى لرزه تب

يكى گوشهء در نگونسار گشت * چهل ديگ پرزر پديدار گشت

به هريك درون خرمن زر ناب * درخشنده چون تل اخگر ز تاب

از آنجا سپه راند و بشتافت تفت * به شادى به شهرى ز سنجاب رفت

چو از رود بگذشت بفگند رخت * جهان پرگل و سبزه ديد و درخت

ز گل دشت طاوس رنگين شده * ز ابر آسمان پشت شاهين شده

لب چشمه‌ها پرخشنشار و ماغ * زده صف شفانه همه دشت و راغ

سراينده سار و چكاوك ز سرو * جهان بر چمنها كراك و تذرو

از آنجاى با بزم و شادى و رود * همىرفت تا پيش ايلاق رود

يكى رود كز سيم گفتى مگر * ببسته‌ست گردون زمين را كمر

چو باد از شتاب و چو آتش به جوش * چو مار از شكنج و چو شير از خروش

يكى اژدها نيلگون پيكرش * بر باختر دم به خاور سرش

خروشش ز تندر تك از برق تيز * نهيبش ز مرگ و دم از رستخيز

همه دم او خم همه دل‌شكن * همه روش ابر و همه تن دهن

گهى داشت جوش از دل بيهشان * گه از ناف و گيسوى خوبان نشان

به رنگ آينه بد زدوده ز زنگ * و ليكن چو سوهان همىسود چنگ

ز باران گهى درع پرچين شدى * گه از باد چون جوشن كين شدى

همه سيم كان گفتى اندر جهان * گدازيد و آمد برون از نهان

ز پهناش ماهى به ماه آمدى * هم از بن به يك‌ساله راه آمدى

ز هر سو بىاندازه در وى به جوش * بتان پرندين بر حله‌پوش