مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٦٠

نامهء فريدون به گرشاسب و خواندن او و آمدنش

گزين كرد هم در زمان پهلوان * ده و دو هزار از يلان و گوان

سپه سوى فرخ فريدون كشيد * به نزديك شاه همايون رسيد

جهان گشت پرسركش زابلى * به كف گرز با خنجر كابلى

چو دريا دمان لشكر فوج‌فوج * وزو هر سوارى يكى تند موج

به هر موج اندر نهان يك نهنگ * ز شمشير دندانش و ز خشت چنگ

نريمان يل پيشش اندر سوار * به گردش پياده سران بىشمار

چو برگشت آمد شه از تخت خويش * پذيره شدش زود ده گام پيش

گرفتش ببر بردش افراز تخت * ببوسيد روى و ببوييد سخت

نريمان فرخنده را داد جاه * نشاندش بر تخت بر پيشگاه

شد ايوان چو خرم يكى بوستان * در آن بوستان گل‌رخ دوستان

بلورين پياله ز مى لاله شد * ز بس دود عود ابر در ژاله شد

قنينه گرست از مى لعل‌فام * بناليد ناى و بخنديد جام

شهنشاه بر تخت رامش‌فزاى * ز دو سوش دو شير زرين به پاى

همىداد از آن تخت با تاج و تاب * چو از برج شير سپهر آفتاب

به گرشاسب پس شاه فرمانروا * چرا گفت دير آمدى سوى ما

چنين داد پاسخ كه پيرى ز درد * درآرد دو صد گونه آهو به مرد

كه سيم را شوشهء زر كند * سمن خيرى و سرو چنبر كند

جهان شادكامى ز من دور كرد * كه مشكم همه‌ساله كافور كرد

رخ زردم اينك چو زرين سپهر * كمان پشت و سيمين زره موى سر

ز سستى و پيرى فتاد اين درنگ * شهنشه ندارد دل از بنده تنگ

به دو گفت نوشاه روشن روان * كه پيرى و ليكن به از صد جوان

كنون راى دارم درين انجمن * كه لختى ز زورت نمايى به من

سپهبد سبك پايهء تخت شاه * گرفت و بپيچيد بر جايگاه

دوتا كردش آسان به يك زور سخت * كه نه چهره گشتش نه جنبيد تخت

همان پايه بگرفت و برتافت زود * چنان باز كردش كز آغاز بود