مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٥٩

نامهء فريدون به گرشاسب و خواندن او و آمدنش

فرستاد مر كاوه را كينه‌خواه * به خاور زمين با درفش و سپاه

نامهء فريدون به گرشاسب و خواندن او و آمدنش

نامهء فريدون به گرشاسب و خواندن او و آمدنش

دگر نامه‌يى ساخت زى سيستان * به نزد سپهدار گيتىستان

نخست از سخن ياد دادار كرد * كه از نيست هست او پديدار كرد

دگر گفت كاين نامهء دل‌فروز * فرستاده آمد به ارمزد روز

به گرشاسب كين‌جوى كشورگشاى * جهان پهلوان كرد زابل خداى

يل اژدهاكش به گرز و به تير * سوار هژبرافگن ديوگير

فشارندهء خنجر سرفشان * فشانندهء خون گردنكشان

ستانندهء گاه درگاه رزم * نشاننده شاه بر گاه بزم

ز كام سمندش سته رود نيل * به خمّ كمندش سر ژنده پيل

تو را مژده ز اختر كه چرخ بلند * به ما كرد تاج شهى ارجمند

كسى را سزد پادشاهى درست * كه بر تن بود پادشاه از نخست

خرد افسرش باشد و دادگاه * هش و راى دستور و دانش‌پناه

مرا اين‌همه هست و از كردگار * شدم نيز بر خسروان كامگار

به تو دارم اميد از آن بيشتر * كه بر كام ما بسته دارى كمر

تو دانى كه از دين و آيين و راه * چه فرمان يزدان چه فرمان شاه

شنيدم كه شد رام رايت زمان * رسيدت يكى نام‌جو ميهمان

كه از جان فزون‌تر همىدانيش * نريمان جنگى همىخوانيش

درختيست گل شادى آرد همى * وزو ميوه فرهنگ بارد همى

چو نامه بخوانى سبك برگزين * بر ايوانت خرگاه و بر تخت زين

مزن جز به ره دم برآراى كار * بيا و نريمان يل را بيار

كه بايد تو را شد همى سوى چين * چو كاوه شد از سوى خاورزمين

نوند شتابنده هنجارجوى * چنان شد كه بادش نه دريافت پوى

سپهدار زابل چو نامه بخواند * بر آن مژده ده روز گوهر فشاند