مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٥٦

فى الحكمة

سواران بريدند برگستوان * فگندند خفتان و مغفر گوان

ز بس خون كه هر جاى پاشيده شد * زمين همچو روى خراشيده شد

سپهبد بر شهر و آن مرز و رود * بزد خيمه تا لشكر آمد فرود

چو بر تيره شعر شب ديرباز * سپيده كشيد از سپيدى طراز

فروشست خور تختهء لاژورد * ز سيمين نقطها به زر آب زرد

به دشت آمد از قيروان لشكرى * كه بگرفت از انبوهشان كشورى

سپاهى چو آشفته پيلان مست * همه نيزه و گرز و خنجر به دست

گرفته سپرها ز چرم نهنگ * برافگنده برگستوان پلنگ

پر از رنگ ياقوت شد چهر تيغ * پر از اشك الماس شد چشم ميغ

هوا پرده‌يى گشت چون قير تار * ز خشت اندرون پود و از تير تار

ز بس خون روان گشت هر سو به تگ * زمين چون جگر جويها شد چو رگ

ازآن‌پس به دريا درون ماهيان * همى كشته خوردند تا ماهيان

شد آگنده بر مرد خفتان ز گرد * ز خون درعها گشت زنگار خورد

ز بس جوش پيكار و رنج نهيب * نماند از ميان پهلوان را شكيب

ميان دو صف با كمان و كمند * برون تاخت با ژنده پيلى بلند

به زير اندرش گفتى آن پيل مست * سپه‌كش دزى بود پولاد بست

دزى بر سر چارپويان ستون * ز درگاه دز اژدهايى نگون

بسان كهى اژدها تيزپوى * چو كوهى خروشنده و رزم‌جوى

ددش خشت و نخچير مردان جنگ * گياهانش زوبين عقابش خدنگ

ز كفكش همى جوش بر ماه شد * زمين هركجا گام زد چاه شد

سپهدار با اژدها فش درفش * برو كرده از گرد گيتى بنفش

فى الحكمة

فى الحكمة

هماورد سوى هماورد شد * در و دشت پرگرد ناورد شد

همه دشت بد رود خون تاخته * سلاح و درفش سر انداخته