مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٥٤

رزم گرشاسب با منهراس ديو و كشتن او را

نبودش برون راه كايد به جنگ * برو برشد آن غار چون گور تنگ

ز خونش كه شد در هوا شاخ‌شاخ * همى لاله رست از كه و سنگلاخ

خروشش همىبرگذشت از سپهر * دمش آتش و دود برزد به مهر

به هر سنگ كافگندى از خشم و كين * هوا تيره گشتى و لرزان زمين

سرانجام سنگى گران از برش * فروهشت كافشاند مغز از سرش

تن نيلگونش وشىپوش گشت * چو كوهى بيفتاد و بىهوش گشت

سبك پهلوان پيش آمد به هوش * به غار اندرون رفت چون شير زوش

دو دست و دو پايش به خم كمند * فروبست و دندانش يكسر بكند

گزيد از سپه مردم بىشمار * به كشتيش بردند زان ژرف غار

خبر زى جزيره شد اندر زمان * بيامد ابا لشكرى بيكران

بديدند هفتاد كشتى به راه * همى بادبانها كشيده به ماه

چو بر سبز دشتى سواران جنگ * ازو هر سوارى درفشى به چنگ

چو كوه روان هريكى بادوار * به هركه بر ابرى دگر سايه‌دار

چو بر روى گردون پراگنده ميغ * همه ميغ را برق و باران ز تيغ

درآمد به خشكى يل پهلوان * بزد صف كين با دلاور گوان

نبد راه ايرانيان زى گريغ * ز پس موج دريا بد و پيش تيغ

بكردند رزمى كه ازبس شتاب * ز خون هر زمين شد چو كشتى بر آب

جهان نعرهء مرد جنگى گرفت * خور از رنگ خون چهر زنگى گرفت

نوند يلان بد عنان‌دار ميغ * به كف‌شان درخش روان بار تيغ

ز پيكانشان خون به جوش آمده * كمان گوشه‌ها سوى گوش آمده

ز بس تن به شمشير بگذاشته * چنان ژرف دريا شد انباشته

كه هر ميغش آن سال بد لاله‌گون * درخشش ز جان خواست باران و خون

بكشتند ازيشان كه را يافتند * به تاراج بردند و بشتافتند

اسيران ايران گره را ز بند * گشادند ناديده يك‌تن گزند