مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٥٢

در ذكر ايام بهار و ذكر شكار كردن گرشاسب

ازآن‌پس به شاهى سپهدار گرد * نشست و بداد و دهش دست برد

بزد خيمه گرد لب هيرمند * برآسود با خرمى روز چند

به شبگير بنمود راى شكار * كه بد روز نخچير و فصل بهار

رخ شاخ بد شسته از ابر و نم * فشانان ز گل باد بر سر درم

ز درد خزان در دل زاغ زيغ * هوا بسته از لشكر ماغ ميغ

شده لاله از ژاله پردُر دهن * ز پيروزه پوشيده گل‌پيرهن

ز ميغ روان چرخ چون پرچرغ * پرآواز رامشگران مرغ‌مرغ

تو گفتى هوا نافه كافد همى * زمين حلهء سبز بافد همى

بر از گرد اسبان سيه گشته هور * به خم كمند يلان يال گور

گشاده كمين يوز بر آهوان * چو دزدى گه حمله بر كاروان

ز چنگال پرخونش گاه كمين * شده لاله در لاله روى زمين

نشسته بر آهو عقاب دلير * چو بر اسب گردى به ناورد چير

ز شاهين ابر آسمان بسته ابر * رمان از غو طبل يا زان هژبر

گهى باده بر كف به بانگ رباب * گه از ران گوران بر آتش كباب

بزرگان رده ساخته بر چمن * ميان گل و شنبليد و سمن

دو ديده به خوبان مشكين كله * به بلبل دو گوش و به كف بلبله

ز بستان پراكنده گشت انجمن * همه با گل و مى چمان در چمن

نشست از نهان با پدر پهلوان * به تدبير ره تا شدن چون توان

به يك هفته زان پس همه كار راه * بسيجيد و شد سوى ضحاك شاه

غو مهره در جام بگذشت از ابر * دم ناى بدريد گوش هژبر

دليران ايران به كين آختن * گرفتند هر سو كمين ساختن

ز خون رخ به غنجار بند و دخور * ز گرد اندر آورد چادر به سر

شد از بيم رخها به رنگ خزان * سر تيغ چون دست وشى پزان

ميان در سپهدار چون كوه برز * پياده دودستى همىكوفت گرز