مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٥١

در نصيحت اترط به گرشاسب و واگذاشتن شاهى زابل به او

در نصيحت اترط به گرشاسب و واگذاشتن شاهى زابل به او

در نصيحت اترط به گرشاسب و واگذاشتن شاهى زابل به او

جوان گرچه دانا و دل پرفسون * بود نزد پير آزمايش فزون

جوان كينه را شايد و جنگ را * كهن پير تدبير و فرهنگ را

چهارست آهوى شاه آشكار * كه شه را نباشد بتر زين چهار

يكى خيره‌رايى دوم بددلى * سيم زفتى و چارمين كاهلى

خرد شاه را بهترين افسرست * هش و دانشش نيك‌تر لشكرست

بهين گنج او هست داننده مرد * نكوتر سلاحش يلان نبرد

چو خواهى كه شاهى كنى راد باش * به هر كار بادانش و داد باش

نگهدار دستور فرخنده راى * به هر چاره يكتادل و رهنماى

سپهدار و گنج‌آگن و غم‌گسل * كديور به طبع و سپاهى به دل

خردمند كن حاجب و خوب كار * طرازندهء درگه و بزم و بار

به ديدار بايد كه نيكو بود * كجا پردهء روى شاه او بود

نبايد كه بىكار ماند سپاه * نه آسوده از رنج و تيمار شاه

نبايد مهان سپه سربه‌سر * كه پيوند سازند با يكدگر

كرا دوست دارى و كام تو اوست * مر آهوش را چون هنر دار دوست

گه خشم چون چهره كردى نژند * دژم باش و با كس به زودى مخند

كسى را كه دادى بزرگى و جاه * همان جاه مستان ازو بىگناه

منه نو رهى كان نه آيين بود * كه تا ماند آن بر تو نفرين بود

بدان كار ده كو نجويد ستم * نه آن را كه افزون پذيرد درم

بكش آتش خورد پيش از گزند * كه گيتى بسوزد چو گردد بلند

بسى گرد آميغ خوبان مگرد * كه تن سست و جان كم كند روى زرد

به ناآزموده مده دل نخست * كه لنگ ايستاده نمايد درست

به نيكويى آگن چو گنج آگنى * بدانش پراگن چو بپراگنى

سپهبد گرفت آن‌همه پند ياد * و زانجا سوى سيستان رفت شاد