مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٥٠

آمدن گرشاسب به بتخانهء نوبهار

نگارنده خون از سنانها زمين * گشاينده مرگ از كمانها كمين

شده تيغها در سرانداختن * چو بازيگر از گويها باختن

بد آتش ز هر حلقه‌يى درع‌پوش * زبانه زبانه برآورده جوش

سم اسب از گرد و سنگ سياه * همىكرد چون سرمه در چشم ماه

كه و دشت از افگنده شد ناپديد * گريزنده را كس دو يك جا نديد

آمدن گرشاسب به بتخانهء نوبهار

آمدن گرشاسب به بتخانهء نوبهار

چو آمد به بتخانهء نوبهار * يكى خانه ديد از خوشى چون بهار

ز بر جزع و ديوار بام از رخام * درش زر پخته زمين سيم خام

ز گوهر يكى تخت در پيشگاه * بتى بر وى از زر و پيكر چو ماه

كنيزان يكى خيل پيشش به پاى * پريوش همه گل‌رخ و دلرباى

از آنجا سپه سوى كابل كشيد * بر شهر لشكر فرود آوريد

ز كابل به گردون برآورد خاك * سپه دست تاراج بردند پاك

در آن شهر و بوم آتش و گرد خاست * ز هر سو خروش زن و مرد خاست

چنان شهر زير و زبر داشتند * كه يك خشت بر خشت نگذاشتند

كنيزان گل‌رخ فزون از هزار * به دست آمدش هريكى چون نگار

ازيشان يكى دخت دلخواه بود * كه دخت شه و بر بتان شاه بود

ز ره كرد گلنار سرو روان * ز عنبر زده نقطه بر ارغوان

به خنده لبش لالهء مى سرشت * پر از ژاله هر لاله ز ابر بهشت

هزارش گره سنبل پرشكن * به مه بر زره ساز و عنبرفگن

سر هر شكن مشك را مايه‌دار * خم هر گره بر گلى سايه‌دار

چنان شيفته شد بر آن دل‌فريب * كه بىاو زمانى نبودش شكيب