مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٤٧

فرستادن اترط سوار نزد گرشاسب

دليران زابل همه ترگ و تيغ * فگندند و جستند راه گريغ

يكى نامه اترط به گرشاسب زود * نمود و نبشت آنچه آن رفته بود

فرستادن اترط سوار نزد گرشاسب

فرستادن اترط سوار نزد گرشاسب

فرستاده بر حد رى شد برون * يكى بادپا كوه كوهان هيون

شكيب آورى رهبر تيزگام * ستورى خوش و خوش‌خوى و كش خرام

كم‌آساى و دمساز و هنجارجوى * سبك‌پاى و آسان‌رو و تيزپوى

شتابنده از پيش و رهبر ز پس * جهنده رهان و گريزنده رس

چو موج از نهيب و چو آتش ز تاب * چو خاك از درنگ و چو باد از شتاب

به روى از خرد تيزديدارتر * به پاى از كمان تيزرفتارتر

به كردار برنادل و تيزهوش * به ره ديده‌بان چشم جاسوس گوش

كمان‌وار گردنش و جستن چو تير * خميرش پى و خاره زو چون خمير

اگر سينه بر طور سينا زدى * بكندى و در ژرف دريا زدى

پى مورچه بر لباس سياه * بديدى به چشم از دو صد ميل راه

به پاى آن كجا ديده بگماشتى * سبكتر ز ديدار بگذاشتى

تنش ابر شد برق دندان تيز * خويش قطره باران و كف برف ريز

ز منزل به منزل همىشد جهان * سبك همچو آوا به گوش از دهان

چو انگشت كاسان گذارد شمار * پيش بد گذارندهء كوه و غار

به يك چشم‌زخم آزمون را درنگ * بخست از شدن تا به شهر زرنگ

سپهدار خواندش بر خويش زود * بپرسيد و خواند آنچه در نامه بود

به بور تكاور برافگند زين * دو صد گرد كرد از دليران گزين

شب و روز پوينده زان سان شتافت * كه باد وزان گرد اسبش نيافت

چنين تا فروشد سپهرى درفش * ز شب گشت زربفت گيتى بنفش

وزان سو چو از شهر زابل سپاه * سوى جنگ برد اترط كينه‌خواه

ز بس گرز بر ترگها كوفتن * فتاد آسمان را دل آشوفتن