مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٤٤

رفتن گرشاسب به بارگاه شاه و مدعى كشيدن كمان سخت و كشيدن كمان و گرفتن دختر پادشاه را

به دو گفت كز خانه آواره‌ام * ز ايران يكى مرد بيچاره‌ام

به پيوند شاه آمدم مهرجوى * بخواهم كشيدن كمان پيش اوى

سلاح ار ندارم نه لشكر نه گنج * دل و زور دارم به هنگام رنج

خرد جوشن و بازويم خنجرست * هنر گنج و تير و سنان لشكرست

به شاه آگهى داد سالار بار * به دو گفت شه هم كنونش درآر

بود ابله و غرچه او بىگمان * بخنديم بارى ازو يك‌زمان

چو پيش شه آمد زمين داد بوس * بپرسيد شاهش ز روى فسوس

چه نامى بدين برز و اين شاخ و بال * به بالابلندى و آگنده يال

به دو گفت گرد سپهبدنژاد * مرا نام بابم كمان‌كش نهاد

به دامادى شه گر آيم پسند * بخواهم كشيد آن كمان بلند

چنانش كشم چون درآرم به زه * كه بپسندى و گويى از دل كه زه

به دو گفت شاه ار كنى اين درست * به يزدان كه فرزند من جفت توست

و گر نايى از راه پيمان برون * بدار اندر آويزمت سرنگون

چو شد بسته پيمانشان زين نشان * كمان آوريدند ده تن كشان

نشسته به نزد پدر ماه‌چهر * شده گونه از روى و لرزان ز مهر

سپهبد چو ديد آن به زانو نشست * به ديدار دلبر بيازيد دست

كمان را ز بالاى سر برفراشت * به انگشت چون چرخ گردان بگاشت

به زانو نهاد و به زه بركشيد * پس آنگاه نرمك سه زه دركشيد

پسين زه درآهيخت زان سان شگفت * كه هر دو كمان گوشه گوشش گرفت

كمان كرد او نيم زه لخت‌لخت * هم ايدون بينداخت در پيش تخت

برآمد يكى نعره زان سركشان * درو خيره شد شاه و گردنكشان

برآشفت شه گفت با انجمن * دريغ از پى دختر اين رنج من

بروكت شب تيره گم باد راه * پست آتش و باد و پيش آب و چاه

نهادش كف اندر كف پهلوان * رويد از برم گفت هين هر دوان

اگرتان بود ديگر اينجا درنگ * نبينيد جز دار و باران سنگ