مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٤٣

رفتن گرشاسب به بارگاه شاه و مدعى كشيدن كمان سخت و كشيدن كمان و گرفتن دختر پادشاه را

زنخدان چو از سيم پاكيزه گو * كه افتد چو از نوك چوگان به دو

بناگوش تابنده خورشيدوار * فروهشته زو حلقهء زرنگار

چو دو مه يكى كرده ديگر دونيم * يكى ماه از زر و ديگر ز سيم

دو بيجاده گفتى كه جادو نهفت * ميانشان به الماس بيجاده سفت

به مه برش درعى ز مشك و عبير * گه از تاب چين ساز و گه خم‌پذير

شكنش آتش نيكوى تافته * گهرهاش دست زمان بافته

دو بادام دو ترك سنبل‌پرست * يكى نيم‌خواب و يكى نيم‌مست

ز خنده لبش چشمهء نوش ناب * فشانده درو قطره‌قطره گلاب

به سيمين ستون خم درآورد و گفت * كه بايدت مهمان ناخوانده جفت

سپهدار برجست و بردش نماز * مزيدش دو ياقوت گوينده راز

به دو اندر آويخت آن دل‌گسل * چو معنى ز گفتار شيرين بدل

به رويش بر از بوسهء درپوش * همىريخت بر لاله شكر ز نوش

نشستند و بزم مى آراستند * همى ياد يكديگران خواستند

بلورين پياله ز مى لاله شد * كف مى چو بر لاله بر ژاله شد

سپهدار گفتا سپاس از خداى * كه جفتى مرا چون تو آمد به جاى

همه بودشان رامش و مىگسار * مى و نقل و بازى و بوس و كنار

به يك چيزشان طبع رنجور بود * كه انگشت از انگشترى دور بود

چو از باده سرشان گران‌بار شد * سمن برگ هر دو چو گلنار شد

يل نيو را كرد بدرود ماه * بشد باز گلشن به آرامگاه

همه‌شب دژم هر دو از مهر و تاب * نه با دل شكيب و نه با ديده خواب

رفتن گرشاسب به بارگاه شاه و مدعى كشيدن كمان سخت و كشيدن كمان و گرفتن دختر پادشاه را

رفتن گرشاسب به بارگاه شاه و مدعى كشيدن كمان سخت و كشيدن كمان و گرفتن دختر پادشاه را

چو بنهاد گردون ز ياقوت زرد * روان مهره بر بيرم لاجورد

سپهبد سوى درگه شاه شد * به نزد سيه‌پوش درگاه شد