مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٤٠

نشستن گرشاسب به كشتى و آمدن به ايران زمين

نشستن گرشاسب به كشتى و آمدن به ايران زمين

نشستن گرشاسب به كشتى و آمدن به ايران زمين

ز كشتى شد آن آب ژرف از نهاد * چو دشتى پر از كوه تازان به باد

تو گفتى كه كيمخت هامون نيل * به حمله به درد همى ژنده پيل

چو پيلى به ميدان تك زود تاب * و را پيلبان باد و ميدانش آب

تكش تيز و رفتنش بىدست و پاى * نه خفتنش كام و نه رفتنش راى

به رفتن برآورده پر مرغ‌وار * همه ره به سينه خزنده چو مار

گهى حلقه خرطومش اندر شكم * گهى بسته با گاوماهى به هم

يكى دشت هامونش سيماب‌رنگ * سراسر چو پولاد بزدوده زنگ

زمينى نماينده همچون سپهر * در او چون در آيينه ديدار چهر

بيابان آشفته بىسنگ و خاك * مغاكش گهى كوه و گه كه مغاك

يكى دشت سيمين چو آتش به جوش * گه آسوده از نعره گه باخروش

به ديدن چنان كابگينه ز زنگ * بسودن چو كوبنده بر سنگ سنگ

دوان و در آن دشت راه دراز * گهى شيب برنده گاهى فراز

گهى چون يكى خانه در ژرف غار * گهى چون دزى از بر كوهسار

رسيدند در پاى كوهى بلند * گذشته ز اندازهء چون و چند

بر آن دامن كوه يك بيشه بود * درختان او صندل و چوب عود

سبك بست گرشاسب كين را ميان * همان شصت كشتى ز ايرانيان

چنان تير باريد گرد دلير * كه هر ماهىيى تركشى شد ز تير

همى موج بر اوج مه راه زد * ز ماهى تن كشته بر ماه زد

ز آتش همى روى دريا به چهر * چنان شد كه شب پرستاره سپهر

شد از خون تن ماهيان لعل‌پوش * دل ميغ زد ز آب شنگرف جوش

همىرفت هر كشتىيى زو نگون * درآويخته بادبان پر ز خون

گرفتند سى كشتى ايران سپاه * بكشتند هركس كه بد كينه‌خواه

سرانديب شد زين سخن پر ز جوش * ز شيون برآمد ز هر سو خروش

به كوه سرانديب جستند راه * چو كوهى بلنديش بر چرخ ماه