مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٣٧

رزم ديگر گرشاسب با بهو پادشاه هند

هوا جاى خاك و زمين جوى خون * رمان ژنده پيلان و گردان نگون

چه مردست گفت اين هنرمند گرد * هنرهاش گفتند نتوان شمرد

يكى كودك نورسيدست زوش * هنوزش نگشته‌ست گل مشك‌پوش

تن پيل دارد ميان پلنگ * دل و زهرهء شير و سهم نهنگ

عروس سپهرى چو كرد آشكار * رخ از قبهء سبز گوهرنگار

پديد آمدش تاج سيمين رقم * شبش ريخت بر تاج مشك و درم

ز جنگ آرميدند هر دو گروه * طلايه همىگشت بر گرد كوه

دگر روز غوغاى لشكر بخاست * جهان پردهاده شد از چپ و راست

بغريد بر كوس چرم هژبر * دم ناى رويين برآمد به ابر

پر از اژدها گشت گردون ز گرد * پر از شير غرنده هامون ز مرد

به دريا رسيد از تف تيغ تاب * به كه سنگ شد آتش و آهن آب

چكاچاك خنجر به گردون رسيد * ز هندوستان خون به جيحون رسيد

به تير و به خشت و به گرز و به تيغ * همىريخت پولاد با ژاله ميغ

به زخمش دونيمه شد از زخم و زور * ز بالا سوار و ز پهنا ستور

به گرز و سنان ز اسب و از مرد و پيل * همه كشته افگنده بيش از دو ميل

بر آن ترگها بر همىريخت تير * چو سنگ گران كايد از كه به زير

ز بس كشته هندو زمين شد سياه * ز زاغان افكنده بيراه و راه

چو خورشيد در غازه زد شعر زرد * گهر بفت شد بيرم لاژورد

ستاره چو گل گشت و گردون چو باغ * چو پروانه پروين و مه چون چراغ

همه‌شب تن خستگان دوختند * بر آتش همى كشتگان سوختند

چو برگشت گرشاسب ز آوردگاه * پذيره شدش زود مهراج شاه

جهان ديد كوبان سمندش به نعل * بروبازوى و تيغ و خفتانش لعل

سپهبد بر اورنگ بر شادكام * به پيش اندرون گرز و بر دست جام