مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٣٦

ذكر كشتن گرشاسب ببر بيان را در بيشهء هندوستان

تف نعل اسبان زمين برفروخت * به دريا سنان چشم ماهى بدوخت

هوا پر طاوس گشت از درفش * شد از رنگ شمشير هامون بنفش

دم ناى برخاست چون رستخيز * سنان مرگ آسوده را گفت خيز

قضا با سرنيزه انباز شد * نهنگ بلا را دهان باز شد

شل و خشت پرواز شاهين گرفت * ز باران خون كوه درهين گرفت

دزى بود هر پيل يازان به جنگ * ز هر دز روان خشت و پران خدنگ

زمين گشت دريايى از جوش مرد * كه موجش همه خون به دو ميغ گرد

درو مرگ همچون نهنگ دژم * همى دم كشيد از دليران به دم

ز صندوق پيلان ز بس خون كه ريخت * تو گفتى همى ابر بيجاده بيخت

همى پيل بر پيل جنگى فتاد * چو كشتى كه بر كشتى افتد ز باد

سپهبد همان چرخ و تيرش بخواست * كه پيش از پى اژدها كرد راست

بينداخت ده تير اول ز جاى * به هر تير افگند پيلى ز پاى

برانگيخت پس چرمهء گرم‌خيز * درافگند در هندوان رستخيز

به خنجر ز سرها همىريخت ترگ * چو باد خزان ريزد از شاخ برگ

كمندش چو گشتى به كين خم سپر * شدى هر خمش گرد ده تن كمر

چهل اسب برگستوان‌دار بود * كه بر هريكش رزم و پيكار بود

بر آن هر چهل نعل فرسوده شد * نه سير او ز كوشش نه آسوده شد

بر آن لشكر از كين بباريد مرگ * همىكوفت گرز و همىكافت ترگ

گهى خست پيل و گهى كشت مرد * گهى ريخت خون و گه انگيخت گرد

درآمد دمان ژنده پيل دژم * چو تند اژدها داده خرطوم خم

درآويخت با پهلوان دلير * خروشيد گرد دلاور چو شير

برآهيخت خرطوم پيل از زره * بپيچيد چون رشته برزد گره

به گرزش چنان كوفت زخم درشت * كش اندر شكم ريخت مهره ز پشت

به يك حمله صد پيل برهم فگند * به نيزه چهل خيمه از بن بكند

بهو شد برون ديد هر سو گريز * چپ و راست برخاسته رستخيز