مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٣٥

ذكر كشتن گرشاسب ببر بيان را در بيشهء هندوستان

سپهبد بر كوهى آمد فراز * به دو گفت كى گرد گردن فراز

درين پيشه زين بيش مگذار گام * كه ببر بيان دارد اينجا مقام

گو پيلتن گفت اين خود رواست * كه ديريست تا جنگ ببرم هواست

بگفت اين و با گرز و تير و كمان * پى ببر جستن شد اندر زمان

به پيشش درآمد يكى تند ببر * چنان چون درخش خروشان ز ابر

دو چشمش چو دو چشمهء خون شده * ز دنبال گردش به گردون شده

سر و چنگ چون شست الماس تيز * چو سوزن همه موى پشت از ستيز

خم آورده دم چون كمانى ز قير * همه نوك دندان چو پيكان تير

به يك پنجه ران تكاور ببرد * بزد بر زمين گردنش كرد خرد

يكى گرز زد پهلوان بر سرش * كه زير زمين رفت نيمى برش

به ديگر شد و زدش زخمى درشت * چنان كش ز سينه برون كرد پشت

سيم ببر تيز اندر آمد به خشم * ز بس خشم چون لاله كرده دو چشم

به دستى گرفتش قفا پيل‌تن * به دستى كشيدش زبان از دهن

به زير لگد پاك مغزش بريخت * چهارم ددان سوى بيشه گريخت

بينداخت گرز از پسش پهلوان * شكستش سر و پاى و بر پهلوان

ز مغز ددان چون برآورد دود * پياده سوى بيشه بشتافت زود

كشيدند ز آنجا به دشمن سپاه * رسيدند هر دو به يك روزه را

سپهبد نياسود و زد كوس جنگ * سپه راند تا پيش بدخواه تنگ

كشيده شد از صف پيلان مست * يكى باره ده ميل پولاد بست

ز چهره چو انگشت هريك به رنگ * و ليكن ز تيزى چو آتش به چنگ

ز بس هندو انبوه چون پر زاغ * ز بس خشت و خنجر چو رخشان چراغ

يكى بيشه گفتى كه شد آبنوس * همه شاخش الماس و بر سندروس

دليران ايران برون تاختند * جدا هر سويى جنگ برساختند