مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٣٤

حكايت مهراج شاه و رفتن گرشاسب به مدد او به هندوستان

چو رفتى بر شه پرستنده باش * كمربند و فرمانش را بنده باش

اگرچه ندارى گنه پيش شاه * چنان باش پيشش كه مرد گناه

مزن فال بد پيشش از هيچ سان * به دو نيك رازش مگو با كسان

مبين نرمى پشت شمشير تيز * گذارش نگر گاه زخم ستيز

نبايد شد از خندهء شه دلير * نه خنده‌ست دندان نمودن ز شير

بزد ناى و لشكر سوى شاه برد * به ره از شدن گرد بر ماه برد

ز ره گرد برخاست وز شهر جوش * ز صحرا فغان وز تبيره خروش

برون شد سپاهى كه بالا و شيب * بجنبيد و دريا ببست از نهيب

سپاهى همانند رخشان سپهر * كجا گردشش گرز فولاد چهر

بروجش همه گونه‌گونه درفش * ستاره سر تيغهاى بنفش

ز بس خشت و جوشن كه بد در سپاه * ز بس ترك زرين چو تابنده ماه

جهان گفتى از گرز و از تيغ شد * چو دريا زمين گرد چون ميغ شد

سنانها همىداده در گرد تاب * چو آتش زبانه‌زبانه در آب

همان هفته كو رفت مهراج شاه * ز دست بهو جسته بد با سپاه

چو بشنيد كامد يل سرفراز * برون زد سراپرده و خيمه باز

نشاندش بر تخت بر تختگاه * بپرسيدش از رنج و از گرد راه

يكى تخت پيروزه همرنگ نيل * رده پيش تخت ايستاده دو پيل

تن پيل ياقوت رخشان چو هور * زبرجدش خرطوم و دندان بلور

ز در و ز بيجاده دو شير زير * مر آن تخت را پايه بر پشت شير

هوا شد ز بس دود عود آبنوس * زمين چون لب دلبران جاى بوس

ز مى بلبله گونهء گل گرفت * بم و زير آواى بلبل گرفت

به دست سياهان مى چون چراغ * همىتافت چون لاله در چنگ زاغ

چو بر هوش مىخواره مى چير شد * سران را سر از خرمى زير شد

جهان پهلوان مست با كام و ناز * به لشكرگه خويشتن رفت باز

طلايه سپه را شد ايرانيان * بنه از پس و لشكر اندر ميان