مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٣١

رفتن گرشاسب به جنگ اژدها و كشتن اژدها را

خروشان ز بامش يكى ديده دار * كه اى بيهشان نيست جانتان به كار

چه گرديد ايدر نه جاى شماست * كزين سو نشيمنگه اژدهاست

ز مردم بپردخت اين بوم و مرز * هم از چارپاى و هم از كشت‌ورز

به دو پهلوان گفت جايش كجاست * چه مايه‌ست بالاش برگوى راست

نشيمنش گفت اين شكسته دره * كه بينيش پردود و دم يكسره

نبينى ز زهرش زمين گشته دود * همه شخ سياه و همه كه كبود

دم آهنج كوهيست نخچير نيست * بر او كارگر نيزه و تير نيست

نسوزد تنش ز آتش تف و تاب * به درياش خود باك نبود ز آب

ز ترياك لختى براى گزند * بخورد و گره كرد بر زين كمند

بسى لابه كردند و نشنيد هيچ * سوى اژدر آورد آنگه بسيج

رفتن گرشاسب به جنگ اژدها و كشتن اژدها را

رفتن گرشاسب به جنگ اژدها و كشتن اژدها را

شد اندر دره هر سويى بنگريد * به ناگاه آن اژدر آمد پديد

بر آن پشته او سينه سايان به كين * ز پيچيدنش جنبش اندر زمين

چو تاريك غارى دهن كرده باز * دو يشكش چو شاخ گوزنان دراز

دهان و نفس دود و آتش به هم * دهان كورهء آهن و شعله دم

ز تف دهانش دل خاره موم * ز زهر دمش باد گيتى سموم

به دود نفس هر دو چشمش ز نور * درخشان چو در شب ستاره ز دور

گره در گره خم و دم تا به مشت * همه سرش چون خار و موها درشت

بشيزه بشيزه تن از رنگ نيل * از آن هر بشيزه مه از گوش پيل

گهى چون سپر برفگنديش باز * گهى همچو جوشن كشيدى دراز

تو گفتى بود جنگيى در كمين * تنش سربه‌سر آلت جنگ و كين

همه كام تيغ و همه دم تبر * همه سر سنان و همه تن سپر

چو بر كوه سودى تن سنگ رنگ * به فرسنگ رفتى چكاچاك سنگ

ببد خيره زو پهلوان سترگ * به دادار گفت اى خداى بزرگ