مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٢٩

آمدن ضحاك به زابلستان به ميهمانى اترط و مأمورى گرشاسب به كشتن اژدها

چنين گفت گرشاسب كز فر شاه * ببندم بر اهريمن تيره را [ ه ]

كنم ز اژدهاى فلك سر به كين * چه باك آيدم ز اژدهاى زمين

چو در سبز بستان شكوفه برست * جهان زردى از رخ به عنبر بشست

به گرشاسب گفت اترط اى شوربخت * ز شاه از چه پذرفتى اين كار سخت

نه هر جايگه راست گفتن رواست * فراوان دروغست كان به ز راست

نه گوريست كافتد به زخم درشت * نه شيرى كه شايد به شمشير كشت

مشو غره زين مردى و زور تن * به من بر ببخشاى و بر خويشتن

به دو گفت گرشاسب منديش هيچ * تو از بهر شه بزم رامش بسيج

اگر كوه البرز يك نيم اوست * سرش كنده گير و كه آگنده پوست

همه‌كس ز گرشاسب دل برگرفت * كه تند اژدهايى بد او بس شگفت

به دم رود جيحون بينباشتى * دم زنده پيلان بيفراشتى

زبرش ار پريدى عقاب دلير * بيفتاد از بوى زهرش به زير

يكى جانور بد رونده ز جاى * به سينه زمين پو به تن سنگ‌ساى

چو پيل از شكنج و چو آتش ز جوش * چو ابر از درخش و چو رعد از خروش

سرش بيشه از موى و چون كوه تن * چو دودش دم و همچو دوزخ دهن

دو چشمش كبود و فروزان ز تاب * چو دو آينه در تف آفتاب

زبانش چو ديوى سيه سرنگون * كه هردم ز غارى سر آرد برون

تنش پر بشيزه ز سر تا ميان * به كردار پرغيبه برگستوان

ازو هر بشيزه چو كيلى سپر * نه آتش نه آهن به دو كارگر

نشسته نمودى چو كوهى به جاى * بدى خفته چندان‌كه پيلى به پاى

كجا او شدى از دم زهر تيز * دو منزل از آن دام و دد در گريز

ز دندان به زخم آتش افروختى * درخت و گياهان همه سوختى

پس از بهر جنگش يل هوشمند * يكى چرخ فرمود پهن و بلند

كمانى چو چفته ستونى ستبر * زهش چون كمندى ز چرم هژبر

چنان بود تيرش كه زوبين وران * شمردند هر تير خشتى گران