مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٢٨

آمدن ضحاك به زابلستان به ميهمانى اترط و مأمورى گرشاسب به كشتن اژدها

بر آن پورش آرام بفزود و كام * گرانمايه را كرد گرشاسب نام

زره خواست پوشش به جاى حرير * به خردى كمان خواست با گرز و تير

به ده‌سالگى شد ز مردى فزون * به يك‌مشت مردى فگندى نگون

يلى شد كه جستى ز تيغش گريغ * به دريا درون موج و بر باد ميغ

زدى دست و پيل دمان را دو پاى * گرفتى فروداشتى هم به جاى

بدى سى گزش نيزه ز آهن به رزم * مى از ده منى جام خوردى به بزم

به زخم سنان آتش افروختى * به يك نيزه ده درع را دوختى

به كوه ار كمند اندر آويختى * بكندى چو باره برانگيختى

ز تور اندر آن تا كه گرشاسب خواست * گذر كرده بد چارصد راست

همان سال ضحاك كشورستان * ز بابل بيامد به زابلستان

در گنج اترط سبك باز كرد * سپه را به نزل و علف ساز كرد

كيانى يكى جشن سازيد و سور * كه آمد ز مينو بدان جشن حور

دم مشك از مغز پرميغ شد * دل ميغ از آن عنبر آميغ شد

ز عكس مى زرد و جام بلور * سپهرى شد ايوان پر از ماه و هور

كشيده رده ريدكان سراى * به رومى عمود و به چينى قباى

دو رخشان به باد از شبه درع ساز * دو سنبل به ميدان گل گوى باز

مى زردكف بر سرش تاخته * چو در از بر زرّ بگداخته

نوازان نوازنده در چنگ چنگ * ز دل برده بگماز چون زنگ زنگ

همه چشم ضحاك زان بزم و سور * به گرشاسب بد مانده حيران ز دور

كه ماند به جمشيد در مغز و پوست * گواهى دهم من كه از تخم اوست

بگفت آمدست اژدهايى پديد * كز آن‌سان دگر اژدها كس نديد

گرفته نشيمن سكاوند كوه * همىدارد از رنج گيتى ستوه