مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٢٧

در رزم طورگ با سرند پسر پادشاه كابل و فتح او

به زخم سر تيغ و گرز و سنان * همىتافت در حمله هر سو عنان

به هر حمله خيلى فگندى نگون * به هر زخم جويى براندى ز خون

بهمشان برافگند يك‌بارگى * همىتاخت تا قلبگه بارگى

سرند از ميان ديد ديوى به جوش * به زير اژدهايى پلنگينه‌پوش

ز آسيب افتاد بر پيل پيل * سواران گريزان از آن ميل ميل

برانگيخت گه پيكر باد پاى * به گرز گران اندر آمد به جاى

طورگ دلاور نشد ايچ كند * عقاب تكاور برانگيخت تند

درآمد به نزديك او بهر جنگ * بزد بر كمربندش از باد چنگ

ز زين در ربودش به كردار باز * كه نخچير گيرد به چنگل فراز

چنان بر سر دست افراختش * به پيش پدر برد و انداختش

چنين گفت كاين هديهء كابلى * نگهدار زين كودك زابلى

ازين‌پس گوى پرهنر خوان مرا * مخوان كودكم شير نر خوان مرا

دگر ره شد آهنگ آويز كرد * به آوردگه اسب را تيز كرد

درفش و بنه پاك بگذاشتند * گريزان ز كين روى برگاشتند

ازيشان فگندند بسيار گرد * به جان آن كسى رست كش آب برد

گريزنده را تا به كابل فراز * سنان از قفا هيچ نگسست باز

همه ره ز بس كشته در يكدگر * سر و پاى و دل بود و مغز و جگر

در آن دشت تا سال صد زير گل * همى گرگ تن برد و كفتار دل

چو فيروزه گشتند از آن رزمگاه * سوى زاول اندر گرفتند راه

فروماند كابل شه آشفته‌بخت * ز شيداسب كين كش بترسيد سخت

به بيچارگى ساو [ و ] باج گران * پذيرفت با هديهء بيكران

گرفت از سپس پادشاهى طورگ * سرافراز شد بر شهان بزرگ

يكى پورش آمد به خوبى چو جم * نهاد آن دلارام را نام شم

ز شم بعد از آن اترد آمد پديد * و زين هر دو شاهى به اترد رسيد

چو بختش به هر كار منشور داد * سپهرش يكى نامور پور داد