مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٢٦

در رزم طورگ با سرند پسر پادشاه كابل و فتح او

دو لشكر بهم دررسيدند تنگ * رده بركشيدند برخاست جنگ

همه برشد از عاج و مهره خروش * جهان آمد از ناى رويين به جوش

دل كوس بستد ز تندر غريو * سر خشت بركند دندان ديو

پر از گرد شد روى ماه از نبرد * پر از خاك شد كام ماهى ز گرد

ز بانگ يلان مغز هامون بخست * ز انبوه جان راه گردون ببست

زمين همچو كشتى شد از موج خون * گهى راست جنبان گهى چپ نگون

ز گرد سيه‌خنجر جنگيان * همىتافت چون خندهء زنگيان

كمان ابر و بارانش الماس بود * سر و مغز پرخاك و آماس بود

تو گفتى هوا لاله كارد همى * ز پولاد بيجاده بارد همى

ز بس كشته كامد ز هر دو گروه * ز خون خاست دريا و از كشته كوه

نه پيدا بد از خون تن رزم‌كوش * كه پولادپوش‌ست يا لعل‌پوش

چو شد سخت بر مرد پيكار كار * روان گشت از تيغ خونخوار خوار

به پيش پدر شد طورگ دلير * چنين گفت كه اى بر هنر گشته چير

سرند از ميان سران سپاه * كجا جاى گيرد درين رزمگاه

كدامست ازين جنگيان گوى راست * سلاحش چه چيز و درفشش كجاست

پدر گفت اينك به قلب اندرون * ستادست بر كتف سيمين ستون

به سر بر درفشى درفشان سفيد * پرندش همه پيكر ماه و شيد

كلاه و سپر زرد و خفتانش زرد * همان اسب و برگستوان نبرد

تو گويى كه كوهيست از شنبليد * كه باد دمانش به آتش دميد

دلاور ز گفت پدر چون هژبر * يكى نعره زد كاب خون شد در ابر

يكى تيز كرد از پى جنگ چنگ * برآهيخت مر باره را تنگ‌تنگ

چنان تاخت ارغون پولاد سم * كه بر گنبد از گرد شد ماه گم

بدان‌سان چو نزديك دشمن رسيد * سبك تيغ تيز از ميان بركشيد