مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٢٥

در صفت احوال تور بن جمشيد گويد

سخن كو گذشت از ميان دو تن * پراكنده شد بر سر انجمن

برآراست جم باز راه گريغ * شبى جست تاريك بارنده ميغ

از آنجا سوى مرز چين بركشيد * شنيدست هركس كز آن پس چه ديد

ز كشتنش چون يافت جفت آگهى * خم آورد از درد سرو سهى

به بيلسته سنبل همى دسته كرد * به در باز بيلسته را خسته كرد

ببد تور ازآن‌پس يكى بىهمال * برافراخت او خسروى يال و بال

به ميدان مردى ز مردان گرد * به اسب هنر گوى مردى ببرد

پسر زادش از زن يكى مه‌نژاد * بشد شاد و شيداسب نامش نهاد

برين گشت اختر چو چندى براند * ز گيتى بشد تور و شيداسب ماند

يكى پورش آمد ز تخم بزرگ * به رسم نيا كرد نامش طورگ

يلى شد كه در خام خم كمند * گسستى سرزنده پيلان به بند

ز بالاى مه نيزه بفراشتى * ز پهناى كه خشت بگذاشتى

پدرش از پى كينه هرچند گاه * همىخواست بردن به كابل سپاه

طورگ آرزو كرد بر تاختن * كه من با تو آيم به كين آختن

پدر گفتش اين راى پدرام نيست * كه خردى تو را رزم هنگام نيست

هنوزت نگشته‌ست گهواره تنگ * چگونه كشى از بر باره تنگ

پرآژنگ رخ داد پاسخ طورگ * كه گر كوچكم هست كارم بزرگ

مر آن گرگ را مرگ به در تله * كه بىخورد ماند ميان گله

پدر شادمان شد گرفتش به بر * زره خواستش تنگ و زرين سپر

درفشى ز شير سيه‌پيكرش * همايى ز ياقوت و زر بر سرش

به اسب اندر آمد سپهدار نو * سپه را بياراست سالار نو

از آن روى كابل شه آورد راى * جهان كرد پرگرد زورآزماى

بد او را يكى پور و نامش سرند * كه زخمش به پولاد بد چون پرند