مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٢٤

باخبر شدن كورنگ شاه از حال جمشيد و دختر خويش و حامله شدن دختر

باخبر شدن كورنگ شاه از حال جمشيد و دختر خويش و حامله شدن دختر

باخبر شدن كورنگ شاه از حال جمشيد و دختر خويش و حامله شدن دختر

چو بر روى فيروزهء چنبرى * ز مه كرد شب را خم انگشترى

بگسترد بر جاى زربفت برد * به مرمر برافشاند دينار خورد

نهان برد جم را سوى كاخ ماه * به مشكوى زرين بياراست گاه

چو بر يافت دلدار از آميغ جفت * به باغ بهارش گل نو شكفت

چو در نقطهء جان گهر كار كرد * دو جان شد يكى چهره ديدار كرد

مه نو درآمد به برج هنر * زمين شد برومند و كان پرگهر

به نزد پدر گم شدى سرو بن * برو شد پدر بدگمان زين سخن

بدش قندهارى بتى قند لب * كه ماه از رخش تيره گشتى به شب

ببخشودش آن گل‌رخ سيم‌تن * كه هم پاى كوبست و هم چنگ‌زن

سهى قد به سرو اندر آورد خم * سوى كاخ برگشت نزديك جم

گدازان شد از رنج سيمين ستون * گلش گشت كه رنگ مه تيره‌گون

همه هرچه بد رازش اندر نهفت * پرىرخ بدانست و با شاه گفت

چو ديدش بر ابرو گره زد به خشم * به دو گفت كاى بدرگ شوخ‌چشم

چرا سوسنت دردمندى گرفت * گلت ريخت لاله نژندى گرفت

بهارى كه بد چون نگارين بهشت * نماند كنون جز به پژمرده كشت

نه آنى كه بودى كنون گر تويى * كه آنگه يكى بودى اينك دويى

پرىرخ بغلتيد در پيش شاه * به خاك از سر سرو بر سود ماه

همه كار جم ياد كرد آنچه بود * چو بشنيد ازو شاه شادى نمود

بشد دختر و شاه را مژده داد * شد ايمن جم و بود تا بامداد

چو گل‌رخ به پايان نه برد راه * ستاره نهانى جدا شد ز ماه

پسر زاد آن مه گه گفتيش مهر * فرود آمد اندر كنار از سپهر

به خوبى پرى و به پاكى گهر * به پيكر سروش و به چهره پدر

دل‌وجان جم بود ازو شادكام * نهاد آن دل‌افروز را تور نام

اگر چند پنهان كند مرد راز * پديد آردش روزگار دراز