مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٢٣

آوردن دختر گورنگ شاه صورت جمشيد را نزد جمشيد و ديدن او صورت خود را

بر اين پرنيان ز آن دلم شد دژم * كه ديدم در آن چهرهء شاه جم

ز خوى بد چرخ ماندم شگفت * كه مهر از چنان پادشه برگرفت

يكى زشت را كرده كيهان خديو * كه از كتف مارست و از چهره ديو

فزون زين ستم نيست بر رادمرد * كه بايدش خورد از فرومايه درد

زمينست آماجگاه زمان * نشانه تن ماه چرخش كمان

ز زخمش همه خستگانيم زار * بود زخم پنهان و درد آشكار

بگفت اين و شد بر رخ اشكش ز درد * چو سيم گدازيده بر زرّ زرد

رخ دلبر از درد شد چون زرير * مژه ابر كرد و كنار آبگير

ز بادام بر ماه مرجان [ ب ] خورد * گهى ريخت گاهى به فندق سترد

به من گفت رازت ببايد گشاد * كه هستى تو جمشيد فرخ نژاد

ز مهر تو ديريست تا خسته‌ام * به بند هواى تو دل‌بسته‌ام

نگار تو اينك بهار منست * برين پرنيان غمگسار منست

همىگفت و از نرگسان سياه * ستاره همىريخت بر گرد ماه

جهاندار گفت ار تو را جم هواست * نيم جم اگر مانم او را رواست

نه هر آهويى را بود مشك ناب * نه از هر صدف در بخيزد خوشاب

چنين داد پاسخ بت دل گسل * كه خورشيد پوشيد نتوان به گل

اگر ابر ديدار گيتىفروز * بپوشد نماند نهان نور روز

تو را دام و دد باز ماند به مهر * چه مردم بود كت نداند به چهر

ز پيوند يارى چه جويى كنار * كه سروت بود پيش و مه در كنار

نگارى نخواهى بهشتى سرشت * كه با روى او باشى اندر بهشت

به خوبى بتان پيشكار منند * به مردى سواران شكار منند

ز خوبى و خوى و خردمنديم * بهانه چه دارى كه نپسنديم

بگفت اين و گلبرگ پرژاله كرد * ز خونين سرشگ آستين لاله كرد

دو نرگس شده ابر لؤلؤ فگن * به باران همىشست برگ سمن

ز بس لابه و مهر و سوگند و بند * به دو مهربان گشت شاه بلند