مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٢٢

آوردن دختر گورنگ شاه صورت جمشيد را نزد جمشيد و ديدن او صورت خود را

تپان ماده افتاد و نر برپريد * جم آمد بدانجا كه بود آرميد

بدانست دلدار كان ارجمند * بود پور طهمورث ديو بند

بسش آفرين خواند بر فر و هوش * به يادش يكى جام مى كرد نوش

بماند از گشاد و برش در شگفت * بيازيد دست و كمان برگرفت

به بيلسته ديباى چين برشكست * به ماسورهء سيم بگرفت شست

گشاد از كمين بر كبوتر خدنگ * تنش بر نشانه فرودوخت تنگ

ز تير و كمان چون بپرداختند * به نوّى دگر بزم مى ساختند

به شادى همه در كف رود زن * شكافه شكافيده شد از شكن

بت گل‌رخ از كار جمشيد كى * در انديشه رفته همىخورد مى

بناسفته سى در كه پيوسته داشت * همىسفته بيجاده را خسته داشت

آوردن دختر گورنگ شاه صورت جمشيد را نزد جمشيد و ديدن او صورت خود را

آوردن دختر گورنگ شاه صورت جمشيد را نزد جمشيد و ديدن او صورت خود را

بفرمود كان نيلگون پرنيان * بيارند و بنهند اندر ميان

تو گفتى كه بر چرخ خورشيد بود * كه بر پرنيان چهر جمشيد بود

چو آن پيكر پرنيان ديد شاه * دژم گشت چندان كه كردش نگاه

دلش گشت درياى درد و دريغ * شدش ديده برسان بارنده ميغ

دو جزعش ز در هر زمان رشته بست * گهى بر شبه ريخت گه بر جمست

بت ماه‌رخ گفت كاى ارجمند * درين پرنيان از چه ماندى نژند

مگر ميزبانت دلاراى نيست * به ديدار ما امشبت راى نيست

دگر نامور گفت كاى ماه‌روى * نه مردم بود هركه ننديشد اوى

گرستن به هنگام با سوگ و درد * به از خندهء نابهنگام سرد

اگر چند جويى و پويى بسى * ز گيتى نيابى بىانده كسى

به‌ويژه دو كس را ببخشاى و بس * مدان خوار و بيچاره‌تر زان دو كس

يكى نيك‌دان بخردى كز جهان * بماند زبون در كف ابلهان

دگر پادشاهى كه از تاج و تخت * به درويشى افتد شود تيره‌بخت