مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٢١

در صفت و تعريف بزم گويد

هم اندر بر كلهء زرنگار * به بگماز و رامش گرفتند كار

برآورد رامشگر كابلى * ره چنگ با نغمهء زابلى

هوا ابر گشت از بخور عبير * بخنديد بمّ و بناليد زير

پرستار صف زد دو صد ماه‌رو [ ى ] * طراز بتان طرازنده موى

همه طوق‌دار و همه حله‌پوش * به شمشاد مشك و به بيجاده نوش

چه با باز و بازى چه با بوى و رنگ * چه با عود و مجمر چه با ناى و چنگ

هنوز از زمانى فزون شادكام * نه پيموده بد شاه با ماه جام

كه جفتى كبوتر چو رنگين تذرو * به ديوار باغ آمد از شاخ سرو

نر و ماده كاوان ابر يكدگر * به كشى كرشمه كن و جلوه‌گر

فروهشته پر گردن افراخته * چو نايى دم اندر گلو ساخته

به هم هر دو منقار برده فراز * چو يارى لب يار گيرد به گاز

پرىرخ به شرم آمد از روى جم * ز بس ناز آن دو كبوتر به هم

به خنده عقيقين نقط ميم كرد * شباهنگ در ميم دونيم كرد

ز ترك چگل خواست چاچى كمان * به جم گفت كى نامور ميهمان

ازين دو كبوتر شده جفت‌گير * كدامست رايت كه دوزم به تير

چنين پاسخ آورد جم كز خرد * گشايى سخن اين نه اندر خورد

ز آهو سخن پاك و پردخته گوى * ترازو خرد ساز و پس سخته گوى

سزا آن بدى كز نخستين كنون * مرا كردى اندر هنر آزمون

به من دادى اين تير و چرخ اندكى * كزين دو كبوتر بيفگن يكى

دلارام را رخ پر از شرم كى * سمن لاله شد لاله لؤلؤ ز خوى

شدش دلخوش از مهر و خواهش نمود * نهادش كمان پيش و پوزش فزود

به يادش دگر جام جم دركشيد * پس آن چرخ را كى به زه بركشيد

خدنگ از خم چرخ بركرد شاه * بزد بر كبوتر ز سد گام راه

خدنگ الف از خم نون و دال * برون راند بردوختش هر دو بال