مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٢٠

در صفت زيبايى دختر كورنگ شاه و آمدن جمشيد به نزد وى

رسيدند زى آبگيرى فراز * زده كلهء زربفت از فراز

كيانى نشستن گهى دل‌پذير * گزيدند بر گوشهء آبگير

كنيزان گل‌رخ فراز آمدند * همه پيش او در نماز آمدند

پرستنده دختر به آيين خويش * ز خنياگران جام مى خواست پيش

جم انديشه از دل فراموش كرد * سه جام مى از دست او نوش كرد

ز دادار پس ياد كردن گرفت * به آهستگى راى خوردن گرفت

از اورنگ و آن بازوى و برز و چهر * فرومانده بد دختر از روى مهر

ز لؤلوئى خوشاب بگشاد بند * برآميخت شكر ز گوهر به قند

به جم گفت مى دوست دارى مگر * كه چيزى جز از مى نخواهى دگر

جمش گفت دشمن ندارمش نيز * شكيبد دلم گر نيابمش نيز

به اندازه به هركه او مىخورد * كه چون خورد افزون بكاهد خرد

عروسيست مى شادى آيين او * كه بايد خرد داد كابين او

ز دل بركشد مى تف درد و تاب * چنان چون بخار از زمين آفتاب

چو بيدست و چون عود تن را گهر * مى آتش كه پيدا كندشان اثر

گهر چهره گشت آينه چون نبيد * كه آيد در آن خوب و زشتى پديد

دل تيره را روشنايى مىست * كرا كوفت غم موميايى مىست

به رادى كشد زفت بد مرد را * كند سرخ رخسارهء زرد را

به خاموش چيره زبانى دهد * به فرتوت روز جوانى دهد

خورش را گوارش مى افزون كند * ز دل درد و اندوه بيرون كند

تو مى ده مگو كاين چسان و چراست * مبر مهر بر بيش و بر كم و كاست

خورش نه بر ميهمان گونه‌گون * مگويش كزين كم خور و زان فزون

اگرچه بود ميزبان خوش‌زبان * پزشكى نه نغز آيد از ميزبان

همان‌گه گمان كرد دختر ز مهر * كه اينست جمشيد خورشيدچهر