مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤١٩

در صفت زيبايى دختر كورنگ شاه و آمدن جمشيد به نزد وى

كنيزك بخنديد و آمد دوان * به گلچهر گفت اى شه بانوان

جوانى دژم ره زده بر درست * كه گويى به چهر از تو نيكوترست

ز گيتى بدين در پناهد همى * سه جام مى لعل خواهد همى

بيامد به در با كنيزك به هم * بديد از در باغ ديدار جم

جوانى به آيين ايرانيان * گشاده كش و تنگ بسته ميان

شده زرد گلنارش از درد و داغ * به گرد اندرش گرد مه پر زاغ

بماندش دو گلنار خندان نژند * بجوشيد پولادش اندر پرند

دو گويا عقيق گهرپوش را * كه بد بند مر چشمهء نوش را

به مى در سرشت و به در درشكفت * به پروين بخست و به شكر بسفت

به جم گفت كاى خسته از رنج راه * درين سايگاه از چه كردى پناه

مگر زان پرستنده كام آمدت * كه چون ديديش ياد جام آمدت

كنون گر به باده دلت كرده راى * از اين در بدين باغ خرم درآى

اگر راى مى دارى و روى يار * همت مى بود هم بت مىگسار

جم از پيش دانسته بدكار او * خوش آمدش گفتار و كردار او

بدل گفت كاين ماه بدخيم نيست * ز رازم گر آگه شود بيم نيست

كرا در جهان خوى زشت و نكوست * به هركس گمان آن برد كاندروست

به مردم خردمند نامى بود * كه مردم به مردم گرامى بود

خراميد از آن سايهء سرو و بيد * سوى باغ شد دل به بيم و اميد

چمن در چمن ديد سرو سهى * گران‌بار شاخ ترنج و بهى

رخ نار با سيب شنگرف‌گون * بر آن زخم تيغ و برين رنگ خون

يكى چون دل مهربان كفته پوست * دگر چون شخوده زنخدان دوست

تو گفتى سه غربيب پاشنگ بود * و يا در دل شب شباهنگ بود

همىرفت پيش جم آن سعترى * چمان در چمن همچو كبك درى

چو سروى كه با ماه همسر بود * بر آن مه بر از مشك افسر بود

سر گيس در پاى چنبركشان * خم زلف بر باد عنبرفشان