مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤١٧

ذكر خروج ضحاك بر جمشيد و افتادن جمشيد به زابلستان

ببافم يكى ديبهء شاهوار * ز معنيش رنگ و ز گوهر نگار

ز جان آورم تار و پودش فراز * كنم خسروى را بر او بر طراز

مرا جز سخن ساختن كار نيست * سخن هست ليكن خريدار نيست

ز رادان همين شاه ماندست و بس * خريدار ازو بهترم نيست كس

ز نيكو سخن هست پاينده‌تر * نه ز آن خوش‌تر و دل گشاينده‌تر

سخن همچو جان زان نگردد كهن * كه فرزند جانست زيبا سخن

ذكر خروج ضحاك بر جمشيد و افتادن جمشيد به زابلستان

ذكر خروج ضحاك بر جمشيد و افتادن جمشيد به زابلستان

سراينده دهقان مؤبد نژاد * ز گفت دگر مؤبدان كرد ياد

كه بر شاه جم چون برآشفت بخت * به ناكام ضحاك را داد تخت

جهان زير فرمان ضحاك شد * ز هر نامه‌يى نام جم پاك شد

چو بگرفت گيتى به شاهنشهى * فرستاد نزد شهان آگهى

كه با راى ما هركه دل كرد راست * بجويند جمشيد را تا كجاست

گرش جاى در كه بود چون پلنگ * و گر زير آب اندرون چون نهنگ

به خشكى چو يوزش ببنديد دست * برآريد از آبش چو ماهى به شست

گريزان همىشد جم اندر جهان * پرىوار گشته ز مردم نهان

به شهرى كه رفتى نماندى بسى * بدان تا نشانش نداند كسى

بدين‌گونه بد تا كه گردنده مهر * بپيمود دو راه راه سپهر

پس از درد بسيار و رنج دراز * بيامد ابر زاولستان فراز

يكى شهر ديد از خوشى چون بهشت * در و دشت و كوهش همه باغ و كشت

نهادش نكو تازه بر نو نوا * زمين خرم آبش سبك خوش هوا

پر از چيز انبوه و مردان مرد * سپاهى و شهرى يلان نبرد