مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤١٥

در مدح فخر الملوك و السلاطين ابو دلف گويد

تو زين داستان گنجى اندر جهان * بمانى كه هرگز نگردد نهان

همش هركسى يابد از آدمى * هم از برگرفتن نگيرد كمى

ز دانش يكى باغ خرم نهى * كه از ميوه هرگز نگردد تهى

جهان جاودانه نماند به كس * بهين چيز ازو نام نيكوست بس

فزودم ز جان‌آفرين شاه را * كه زيباست مر خسروى گاه را

ملك بودلف شهريار زمين * جهان‌دار ارّانى پاك دين

بزرگى كه با آسمان همبرست * ز نسل براهيم پيغمبرست

فروغست رايش دل و ديده را * پناهست دادش ستمديده را

برد سهم او دل ز غران هژبر * كند قهر او خشك باران ابر

عقابيست تيغش كه در مغز و ترگ * بچه فتح باشد ورا خايه مرگ

زمينى كه شد جاى ناورد اوى * كند سرمه در ديده مه گرد اوى

ستون سپهر روان راى اوست * سر تخت بخت جوان جاى اوست

دو دستش تو گويى گه كين و مهر * يكى هست دريا و ديگر سپهر

درين موجها گوهر و جود نم * در آن ماه تيغ و ستاره درم

كرا راند خشمش فتد در گداز * كرا خواند جودش برست از نياز

چنو تاج و اورنگ را شاه نيست * چنو چرخ فرهنگ را ماه نيست

هماييست مر چرخ را فر اوى * كه سايه دهد سايه را پر اوى

به چوگان چو برداشت گوى زرنگ * ز بيمش بگردد مه نو ز رنگ

كمندش چو گيرد نگردد رها * تو گويى كه برداشت ابر اژدها

ز چرخ برين تا به ارميده خاك * چه و چند گيتى بدانسته پاك

شهى مايهء شاهى و سرورى * به گوهر تكينى و هم گرگرى

ز دريا كند در تف تيغ ميغ * ز باران جوشن كند ميغ تيغ

نبينى ز خواهنده و ميهمان * تهى بارگاه ورا يك‌زمان