مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤١٣

صفت جان و تن

همش عاشقست ابر با درد و رشك * كش از ديده هزمان بشويد به اشك

گهش ساقى و كاردانش بود * گهش چتر و گه سايبانش بود

جهان چونش مردم نباشد كمست * زمين را پرستنده هم مردمست

چنان دان كه جان برترين گوهرست * نه زين گيتى از گيتى ديگرست

درفشنده شمعيست از جاى پاك * فتاده درين ژرف تارى مغاك

يكى نور بيناى تابندگى * پذيراى بيدارى و زندگى

نه آرام جوى و نه جنبش‌پذير * نه از جاى بيرون و نى جاى گير

سپهر برين بستهء بند اوست * جهان ايستاده به پيوند اوست

نهان از نگارست ليك آشكار * همىبرگرد گونه‌گونه نگار

كند در جهان هرچه راى آيدش * رسد در زمان هركجا بايدش

به بيندت و ديدن ورا روى نيست * كشد كوه و همسنگ يك موى نيست

تن او را به كردار جامه‌ست راست * كه گر بفگند ور بپوشد رواست

به جان بين گرامى تن خويشتن * چو جامه كه باشد گرامى به تن

تنت خانه‌اى دان به باغى درون * چراغش روان زندگانى ستون

فروهشته زين خانه زنجير چار * چراغ اندر آن بسته قنديل‌وار

هرآنگه كه زنجير شد سست و بند * ز هرگونه ناگه بخيزد گزند

شود خانه ويران و پژمرده باغ * بيفتد ستون و بميرد چراغ

ازآن‌پس چو پيكر به گوهر سپرد * همان پيشش آيد كز ايدر ببرد

چو درياست گيتى كه او را كنار * برين ژرف درياست جان را گذار

به رفتن رهش نيست زى جاى خويش * مگر كشتى و توشه سازد ز پيش