مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤١٢

در ذكر ارض

به تدبير يزدان شده كارگر * چو زنجير پيوسته در يكدگر

چهارند ليكن همى زين چهار * نگار آيد از گونه‌گون صد هزار

به هريك درون از هنر دستبرد * پديدست چندان كه نتوان شمرد

و ليكن چو كردى خرد رهنمون * ستايش زمين راست زيشان فزون

ره روزى از آسمان اندرست * و ليكن زمين راه او را درست

شب از سايهء اوست گوهرگران * ببينى درو بر سپهر آذران

بزرگان و پيغمبران خداى * همه بر زمين داشتستند جاى

هرآن صحف كز ايزد آورده شد * بر او بود هر دين كه گسترده شد

همان آب و آن آتش و باد نيز * بدل مر زمين راست تا رستخيز

زمينست چون مادر مهرجوى * همه رستنيها چو پستان اوى

بچه گونه‌گون خلق چندين هزار * كه شان پروراند همى در كنار

زمين جاى آرام هر آدمىست * همان خانهء كردگار از زمىست

زمين آمد از اختران بهره‌مند * هم از هر سه اركان چرخ بلند

همو عرصه‌گاهيست شيب و فراز * معلق جهانبانش گسترده باز

چو خوانيست كايزد بر او هر زمان * بىاندازه آرد همى ميزبان

نه هرگز خورشهاش برّد ز هم * نه مهمانش را گردد انبوه كم

زمين قبلهء نامور مصطفاست * ازو روى برگاشتن نارواست

گر آتش به آمد بر مغ چه باك * از آتش بد ابليس و آدم ز خاك

همىدون تموز و دىاش چاكرست * بهارش مشاطه خزان زرگرست

زر و گوهرش اين نثار آورد * ز دينار و در آن نگار آورد

يكى زربفتش دهد خسروى * يكى شاره‌ها بافدش هندوى